"BLITS"
Geboren op 22 mei, 1999
Eig.: Rai en Jan ten Hove
Ria vertelt over Blits:
Onze vorige hond is ruim 12 jaar geworden. We moesten hem laten inslapen omdat hij erg ziek was.
Het was een heel emotionele gebeurtenis, waar we veel verdriet van hadden.
Om dat niet nog eens mee te hoeven maken, zouden we geen hond meer nemen.
Maar met dat besluit ontzeg je jezelf ook veel plezier.
Het was stil in huis, dus toen hebben we maar twee poezen genomen. Dat bracht wel wat leven in huis.
Maar toen de gordijnen vol met halen zaten, de planten gekniekt en het bankstel als krabpaal gebruikt was,
besloten ze plotseling, na één jaar, dat overdag slapen en 's nachts op avontuur buiten veel spannender was!
Ik vond het heel saai, maar als troost brachten ze 's morgens wel eens een souvenir mee in de vorm van een muis of wat eens een vogeltje was.
Zelf ben ik graag buiten; het liefst maak ik lange wandelingen.
Maar alléén doe je dat niet zo vaak.
Dus besloten we toch maar een hond te nemen, die mij dan een paar maal per dag "uit" zou kunnen laten.
Nadat ik me een jaar lang verdiept had in allerlei hondenrassen en hun karakters,
wist ik dat ik een klein hondje wilde, dat ook in de fietsmand mee zou kunnen.
In eerste instantie dachten we aan een hondje uit het asiel, maar in deze omgeving bleken alleen grote honden te zitten.
En omdat ik niet zo consequent ben, zou ik eerder bij de hond onder appèl staan als andersom.
Op een dag bladerde ik in een boekje bij de boekafdeling en daar stond hij: een schattig hondje met een guitig snuitje en een mooie halflange vacht.
Ik was op slag verliefd!
Het bleek een Havanezertje te zijn.
Nooit van gehoord!
Maar na veel bellen en informeren kwamen we bij "Mucho Bravo" terecht.
Mirabell en René verwachtten een nestje,
en wat ze vertelden over het karakter van deze hondjes, deed ons besluiten dat dit was wat we zochten.
Ze zouden zachtaardig zijn, lief voor kinderen en andere huisdieren (dit i.v.m. onze twee poezen).
Maar hun lofzang was nog bescheiden vergeleken bij de werkelijkheid.
We kregen ook niet zo maar een pup.
We moesten eerst maar eens komen kijken naar de volwassen Havanezers.
Want zei Mirabell "pupjes zijn altijd erg vertederend".
We zijn er dus heen gereden en het is één van de leukste gebeurtenissen die ik meegemaakt heb.
We kregen acht van die pluizebollen over ons heen.
Allemaal dol enthousiast.
Ondertussen had ik sterk het idee dat we zelf gewikt en gewogen werden, of we wel geschikt zouden zijn.
Gelukkig viel de keuringsuitslag in ons voordeel uit.
Ik vind het geweldig dat ze zo'n moeite doen om hun pupjes een goed tehuis te bezorgen.
Nadat we op de wachtlijst kwamen, werden we op de hoogte gehouden van de zwangerschap en de geboorte.
Intussen waren we zo enthousiast dat de familie en kennissen ons kaartjes gingen sturen.
Die van: "In verwachting? Nog ....weken geduld!" Iedereen leefde mee.
Toen de pups op 22-05-1999 waren geboren en het zeker werd dat wij er ook één zouden krijgen, kon ik alvast wat dingetjes gaan kopen.
Mandje, voerbakjes, riempje en speeltjes. Wat duurt het lang als je dan nog 8 weken moet wachten!
Na drie weken mochten we komen kijken.
Het was heel vertederend.
Er waren nog meer mensen die dag en we mochten ze ook vast houden.
Van uitzoeken kon geen sprake zijn, omdat ze nog zo klein waren, en je nog niet kon zeggen hoe ze zich zouden ontwikkelen.
Wij gingen daarna op vakantie en hebben aan Mirabell en René overgelaten er één uit te zoeken voor ons.
Een goede stevige, omdat wij veel wandelen!
Dat kunnen zij veel sneller zien dan wij.
We werden dan ook niet teleurgesteld, want Blits loopt ons eruit.
Als wij moe zijn, heeft hij nog wel zin in een spelletje.
Omdat hij grotendeels wit is, hebben we hem "Busy Blizzard" genoemd.
Mirabell had van de eerste acht weken een video gemaakt, die we mee kregen toen we Blits ophaalden.
En ook foto's van de eerste dagen en weken.
Daar waren we heel blij mee, omdat je dan goed kunt zien hoe zo'n pup zich ontwikkelde.
Daarnaast had ze ook nog een boekwerk samengesteld met allerlei goede tips over de verzorging van honden, en de Havanezer in het bijzonder.
Je kunt aan alles merken dat ze veel van hun hondjes houden.
Dat is een prettig gevoel, want je hoeft je dan ook niet te verontschuldigen als je ze belt met vragen.
Ze zijn steeds weer blij en behulpzaam als ze van je horen.
En ze houden graag kontakt, om te horen hoe het gaat.
Iedereen die een hond heeft, raakt niet uitgepraat over hem, dus voor mij is het geen moeite ze op de hoogte te houden.
We hebben een heel leuk kontakt gekregen; een bel en schrijf relatie".
Ze komen ook zelf de stamboom brengen, zodat ze kunnen zien hoe het pupje een pup wordt.
Op de video roept Mirabell heel hard "puppetjes",
en het is heel leuk dat Blits, zelfs nu nog na 1½ jaar, reageert als we naar de video kijken.
Hij kijkt dan heel verbaasd om zich heen, en vervolgens kijkt hij mij vragend aan: "Dat ben jij toch niet?"
En dan gaat hij voor de t.v. zitten, even maar hoor, maar toch leuk dat hij het herkent.
De grote dag was op 19-07-1999; toen mochten we Blits ophalen.
We waren helemaal gespannen, en om 6 uur was ik al wakker.
Hoewel het ruim 200 km rijden is, was dat wel erg vroeg om te vertrekken.
We werden allerhartelijkst ontvangen, door zowel de Havies als de fokkers.
Na de nodige raadgevingen en waarschuwingen brachten ze ons naar de auto.
Mirabell droeg Blits en kon maar moeilijk afscheid nemen.
Bepakt met boek, video, kleedje en een pluizebol gingen we op weg.
Blits heeft de eerste twee uur zitten piepen en huilen op m'n schoot.
Ik had heel erg met hem te doen, zo zonder zijn broertjes en zusjes.
Nadat we een paar keer gestopt waren omdat hij misschien plassen moest, viel hij in slaap in m'n hals.
Dat was zo lief, dat m'n man z'n ogen haast niet op de weg kon houden.
Stikjaloers natuurlijk, en maar vragen of ik niet een stukje wilde rijden. Mooi niet!
Het was een heerlijk gevoel zo'n klein zacht warm beestje tegen je aan.
Onze kinderen, die al zelfstandig wonen, hadden een ontvangstcomité opgesteld, en waren natuurlijk ook weg van hem.
We lieten hem wat rondscharrelen om aan alles te wennen, maar hij hield mij goed in de gaten.
Blijkbaar had hij mij toch al een beetje als stiefmoeder geaccepteerd.
De poezen kwamen voorzichtig om een hoekje kijken en schrokken zich een ongeluk.
De één vloog naar boven en de ander blies een paar keer heel dreigend naar Blits.
Hij was totaal niet onder de indruk, maar dacht eerder : "leuk, daar kan ik wel mee spelen".
We waren een beetje bang dat Blits een haal zou krijgen.
Maar de poes draaide zich hooghartig om en koos het hazepad naar buiten.
Daar is ze 14 dagen gebleven, zelfs eten deed ze buiten. Gelukkig was het prachtig weer.
Soms stak ze haar kopje door het kattenluikje en keek me dan aan van "hij eruit of ik eruit".
Dat heeft wel een paar weken geduurd, maar daarna ging het steeds beter.
Nu slapen en eten ze naast elkaar. Spelen willen de poezen niet. Maar ze mogen elkaar wel, denk ik.
Onze andere poes moest ook niets van Blits hebben.
Totdat zij heel erg ziek werd en Blits bij haar ging liggen en haar kopje ging likken.
Maar daar vertel ik nog wel eens over. Het voordeel is dat hij poezen gewend is, en er niet op jaagt.
Ook niet buiten of bij andere mensen. Hij negeert andere poezen volkomen.
Daardoor zien ze hem ook niet als gevaar.
Met de poes van mijn dochter (nog een jonge kater) speelt Blits echt.
Soms rijdt de kater mee op zijn rug, en rennen ze het hele huis door.
Hij vindt dat leuk, en de poes slaat nooit zijn nagels uit. Daar was ik in het begin steeds wel bang voor.
De eerste nachten mocht Blits boven slapen, bij ons.
Ik had een hoge doos met een kussen er in en een bak met kattebakkorrels er naast.
Als hij dan wakker werd en begon te piepen, zette ik hem op de bak en plaste hij.
Na een paar nachten sliep hij al door tot half zes, en liet mijn man hem even uit.
Overdag hield ik het goed in de gaten en ging soms wel 8 of 9 keer met hem uit.
Hij heeft eigenlijk nooit in huis geplast; dat is het voordeel als je er de hele dag bij bent.
Als hij ging snuffelen, pakte ik hem meteen op en ging naar buiten. Het was wel vermoeiend, maar ook heel leuk.
Blits is een heel slim hondje dat heel makkelijk leert.
Als je een paar keer met hem oefende, had hij heel snel door wat je wilde.
Apporteren deed hij direkt al; dat hebben ze bij "Mucho Bravo" mee gebakken, zeggen wij altijd.
Blits is niet gevoelig voor een beloning in de vorm van iets lekkers, maar voor een knuffel doet hij alles.
Hij luisterde al snel naar "zit", "af" en "wacht".
Als hij mee ging op visite was ik apetrots als hij luisterde.
M'n vader heeft een hond die alleen luistert als hij schreeuwt en dreigt, en dan nog omdat hij bang is.
Als ik normaal aan Blits vraag of hij gaat zitten, en hij doet dat terwijl hij je heel blij aankijkt, kijkt mijn vader scheel van jaloezie.
Naar andere honden toe is Blits onderdanig, maar wil óók heel graag met ze spelen.
Hij kan heel hard lopen, wat hij graag doet.
Bij voorkeur door de modder, waar ik niet altijd blij mee ben.
Hij moet dan altijd daarna in bad om afgespoeld te worden.
En hoewel hij gek op water is en ook graag zwemt, vindt hij het bad maar niets.
Hij springt er steeds uit en schudt zich zo vaak, dat ik vervolgens de badkamer ook kan schoonmaken.
Soms gebeurt dat wel twee keer per dag. Dan is hij net weer droog, en dan gaan we weer.
Dus...hij houdt me lekker bezig!
In het begin mocht hij nog niet ver lopen, en ik heb dat langzaam opgebouwd.
Nu loopt hij uren achter elkaar en is dan nog niet moe.
Tussendoor slaapt hij vaak. Maar is ook altijd in voor een spelletje!
Hij heeft zo'n rubberen soepkip, waar hij gek mee is.
Die verstop ik voor hem, en als ik zeg "zoek", snuffelt hij de hele kamer door totdat hij hem gevonden heeft, en dan komt hij hem weer bij mij brengen.
Hij is ook gek op fietsen.
Vanaf het begin heb ik hem meegenomen op de fiets, in de mand voorop.
Stevig vastgebonden in een tuigje!
Hij legt dan steeds zijn kopje op m'n hand en dan praat ik tegen hem.
Als we naar mijn dochter gaan (die is ook gek op hem!), dan zit hij 2 km ervoor al te piepen en te kwispelen van blijdschap.
Hij herkent de weg er naar toe blijkbaar.
Met Blits is er zoveel vreugde in m'n leven gekomen.
Ik zou hem niet meer willen missen.
Het is een vriend door dik en dun.
En niks geen schoothondje, maar een stoere reu, waar je mee voor de dag kan komen!
RIA TEN HOVE
- Reeuwijk -
OYE CHICO RUMBERO
"CUBY"
bij Ria en Jan in Reeuwijk
Cuby woont sinds september 2000 bij Ria en Jan ten Hove, in Reeuwijk.
We zijn erg gek op hem, want hij is het liefste hondje dat je je maar kunt voorstellen.
Elke keer echter als onze teefjes loops waren, at hij bijna niets meer.
Hij werd op het laatst zo mager, dat we ons grote zorgen begonnen te maken.
Daarom besloten we, hoe moeilijk dat ook voor ons was, een ander huis voor hem te zoeken.
Ria voldeed aan al onze "eisen", en dus werd zij zijn nieuwe "pleegmoeder".
Cuby vindt alle aandacht die hij krijgt heerlijk, en als hij maar even kan, zit hij op schoot.
Ook geniet hij volop van de vele uitstapjes en wandelingen.
Hij kan het uitstekend vinden met zijn zoon Blits.
Kortom, een beter huis zouden we niet voor hem kunnen wensen!
Ria en Jan, bedankt dat jullie Cuby zo'n fantastisch leven geven!
Jullie hebben een héél bijzonder plaatsje in ons hart!!
links Cuby, recht Blits
Ria vertelt over Blits én Cuby:
Nadat we Blits een goed jaar hadden en elke dag weer verwonderd waren over alle goede eigenschappen die zo'n hondje heeft, begon het te kriebelen.
Het leek ons leuk, ook voor Blits, om er een hondje bij te nemen.
Hij is heel vriendelijk naar andere honden en ook onze poezen vindt hij geweldig.
Dus naar Mirabell gebeld om te horen wat zij ervan vond.
Ze adviseerde ons te wachten tot hij zo'n anderhalf jaar zou zijn, omdat hij zich anders misschien te erg op het andere hondje zou gaan richten en minder naar ons.
Toen we op vakantie in Zwitserland waren, zagen we een Lhasa Apso.
Dat leek ons een heel leuk hondje, schattig om te zien, maar al gauw bleek met een heel ander karakter als ons Havanezertje.
Hij gromde en blafte naar iedereeen, dus dat bracht ons weer aan het twijfelen.
Toch maar een Havie?
Na de vakantie vroeg Mirabell ons of we per sé een pup erbij wilden.
Zij zochten namelijk een goed tehuis voor hun Cuby, de vader van Blits; 3½ jaar oud en heel goed opgevoed.
Geïmporteerd uit Cuba en een lief karakter.
Hij at haast niets als er teefjes loops waren, en hij werd daardoor zo mager dat het ze ernstig zorgen baarde.
Het moet niet makkelijk voor ze geweest zijn afstand te doen van zo'n lieverd.
Maar zoals altijd stond het belang van het hondje voorop.
Bij ons zou hij heel de dag veel aandacht krijgen en overal mee naar toe mogen.
En hij zou geen last meer hebben van loopse dames in huis.
Het leek ons een prima idee, op voorwaarde dat hij het met Blits zou kunnen vinden.
Want ook niet alle honden mogen elkaar altijd!
Daar Havanezers zich makkelijk aanpassen en Cuby een hondje is dat de hele dag wel wil knuffelen en gek is op wandelen,
hadden we er wel vertrouwen in dat hij hier op z'n plaats zou zijn.
18 september , 2000
Om zes uur 's morgens werd ik wakker, en het eerste wat ik dacht was: "vandaag gaan we Cuby halen".
Het gaat nu echt gebeuren! Ik vond het heel spannend.
Blits kon niet mee i.v.m. de andere hondjes, dus die hebben we bij mijn dochter gebracht.
Feest voor Blits en mijn dochter, want die zijn ook dol op elkaar, en zo kon Cuby ook eerst een beetje aan ons wennen.
Eenmaal in Schoonoord aangekomen was het zoals altijd een happening door de Mucho Bravo gang begroet te worden;
ze zijn altijd zó enthousiast!
Daarna uitgebreid hernieuwd kennis gemaakt met Cuby.
Hij liet zich lekker aanhalen en was heel vrolijk.
Had het druk met het uitdagen van "Wild Willy", waarmee hij lekker kon dollen.
Het moet voor René en Mirabell heel moeilijk geweest zijn Cuby te laten gaan.
De eerste weken durfde ik haast de telefoon niet op te nemen,
bang als ik was dat ze er spijt van zouden krijgen en hem terug wilden vragen,
ook al verzekerde Mirabell me dat ze me dat niet aan zouden doen.
En gelukkig dat ze woord hield, want ik viel als een blok voor Cuby!
Vanaf dat we terug gingen in de auto en ik hem in mijn armen had, was ik verliefd op hem.
Hij is ook een echt Cubaans "charmeurtje!!"
Met prachtige donkere ogen, waarmee hij je alles duidelijk kan maken.
Hij heeft zo'n prachtige "zwaaistaart"; als je maar iets tegen hem zegt, dan gaat hij heen en weer!
En hij is inderdaad geweldig opgevoed en luistert heel erg goed.
Bij onze thuiskomst waren onze kinderen er om hem te verwelkomen;
hij liet zich door iedereen aanhalen en binnen één minuut danste hij de kamer rond met Blits.
Ze staan dan op hun achterpoten, voorpoten tegen elkaar, en dansen zo de kamer rond.
We hadden en hebben er nog elke dag plezier om als ze dat doen. En ze vertederen iedereen ermee.
na de wandeling nog even samen een dansje maken....
Blits en Cuby waren vanaf de eerste minuut vrienden.
En als vanzelf werden de rangen bepaald.
Cuby is de baas en Blits had daar geen enkele moeite mee.
Blits was ook helemaal niet jaloers op Cuby.
We hebben ook twee poezen, maar ook dat gaf geen problemen, ondanks dat hij geen poezen gewend was.
Buiten is Blits ondernemender dan Cuby.
Cuby blijft heel dicht bij me als hij los loopt, speelt niet met andere honden, alleen met Blits.
En als Blits met een andere hond speelt, kan hij dat niet hebben en gaat hij gauw met hem spelen, want Blits is helemaal "van hem".
Met speeltjes met een pieper erin is hij ook stapelgek.
Als ze buiten aan de riem lopen, is het net een siamese tweeling.
Zij aan zij, alsof ze aan elkaar geplakt zitten, ruiken ze aan hetzelfde luchtje, en plassen tegen dezelfde paal.
Soms staan ze in tegengestelde richting en plassen bijna over elkaars hoofd heen...
Cuby is gekker op vrouwen dan op mannen, en zou wel heel de dag bij me willen zitten.
Andere hondjes die bij ons thuis komen, moet hij altijd even "opvoeden",
voor het geval ze niet direkt door hebben dat hij de baas is.
Na enig gegrom weten ze het, en dan mogen ze zelfs met Blits spelen.
Cuby, heer en meester, óók op de camping!
Daar Cuby nog nooit op de fiets mee was geweest, verwachtte ik daar wat moeilijkheden mee.
Blits was te zwaar geworden voor de "voormand" en verhuisde naar achter, en Cuby is twee kilo lichter dus die kon voorop.
Nadat ik hem zijn tuigje had aangedaan, ben ik eerst een stukje gaan lopen naast de fiets, voor het geval hij uit het mandje zou springen.
Maar nee hoor, hij vond het prachtig en bleef mooi zitten.
Soms onder het fietsen, legt hij zijn kopje op mijn hand en dan haal ik hem even aan.
Hij is ook gek op wandelen.
Ik laat ze heel veel lopen; 3 keer per dag een half uur
en één keer per dag een lange wandeling van twee uur achter elkaar.
Ik hou nu eenmaal van wandelen.....
Hij is nóóit moe en altijd vrolijk!
op één van de vele uitstapjes
Maar bovenal is hij een onverbeterlijke kroeldoos.
Het is haast onvoorstelbaar hoe lief en makkelijk Cuby is!
De vensterbank; een favoriet plekje van alle twee!
We hebben het echt getroffen met hem en zijn blij dat hij het zó goed met zijn zoon Blits kan vinden.
We willen hem nooit meer kwijt, en ik ben Mirabell en René héél dankbaar dat ze ons zo'n lief kameraadje hebben toevertrouwd!
RIA TEN HOVE
-REEUWIJK-
10 maart 1997---- OYE CHICO RUMBERO----2 maart, 2009
We hebben Cuby twee maart 2009, een week voor hij twaalf zou worden, moeten laten inslapen.
Het was moeilijk hem te laten gaan, maar wel noodzakelijk om Cuby onnodig lijden te besparen.
Hij had een hartkwaal, waar hij niet van kon genezen en is vredig in onze armen gestorven.
Wat blijft zijn dierbare herinneringen aan het liefste en aanhankelijkste hondje dat ik ken.
We zullen heel vaak terug denken aan hoe hij naar ons toe kwam rennen als we hem bij ons riepen,
met zijn haren wapperend in de wind, een genot om naar te kijken.
Precies de Havie die op de postzegel staat.
Als hij naast me liep, duwde hij om de paar stappen zijn snuit tegen m'n been
en keek dan vol verwachting naar me op en was blij met een aai of een knuffel.
Ik denk ook terug aan hoe hij Blits de baas was, met alleen zijn blik, terwijl ze het zo heel goed konden vinden met elkaar.
Nooit hebben ze ruzie gehad en ze waren toch acht en een half jaar constant bij elkaar.
Blits mist hem ook en is veel stiller dan anders.
Probeert mij ook te troosten met m'n verdriet.
Cuby was jaloers als er andere honden bij mij in de buurt kwamen. Dat liet hij dan ook goed merken.
Na heel boze blikken en wat gegrom begrepen ze dat en lieten het verder uit hun hoofd te dicht bij me te komen.
Het was ook een prachtig gezicht hem door de kamer te zien dansen met Blits en achter elkaar aan te zien jagen.
Hij was een heel gehoorzaam hondje en goed opgevoed door Mirabell en René.
Ik ben ze nog steeds dankbaar dat we zolang voor Cuby hebben mogen zorgen.
We missen hem erg, maar kijken terug op een feestje dat acht en een half jaar heeft mogen duren en wie maakt dat nu mee?
Tenzij je een Havie in huis hebt zoals onze Cuby.
Hij heeft ons leven mooier gemaakt en we zullen hem in liefde herinneren.
"OYE CHICO RUMBERO", hij deed zijn naam eer aan.
Ria Ten Hove.
Reeuwijk
We herinneren ons nog als de dag van gisteren hoe we Cuby na zijn lange reis van Cuba naar Nederland van Schiphol afhaalden.
Wat waren we blij met hem!
Een "echte" Cubaanse havanezer!
Een droom die waarheid werd.
Cuby was een allerliefst en aardig hondje.
Hij paste zich razendsnel aan, en liep dezelfde dag hier rond of het nooit anders geweest was.
Hij was direct dikke vrienden met onze Willy, die hij aanbad tot op de dag dat hij naar Ria en Jan ten Hove vertrok.
Wat had Cuby het moeilijk elke keer als een van de teefjes hier loops was.
Hij weigerde dan soms dagenlang elk voedsel en werd broodmager.
Verder gedroeg hij zich voorbeeldig.
Maar omdat dit zo niet langer kon, hebben we besloten hem bij Ria en Jan te plaatsen.
De beste beslissing die we voor hem konden nemen, want een beter huis dan bij hen had hij nooit kunnen krijgen.
Bedankt Ria en Jan dat jullie Cuby zo'n fantastisch leven gegeven hebben!
Dag lieve Cuby, we zullen je nooit vergeten!
