Mei 2006
Josee schrijft:
"Mucho Bravo Edgardo di Paulo" oftewel Edgar van Paul.

Toen we het stukje over Tom lazen, het broertje van onze Edgar, wilden we ook wat van zijn nestgenootje laten horen,
want het is leuk om te zien hoeveel ze op elkaar lijken.
Alleen weet ik niet goed hoe te beginnen want over honden raak je niet snel uitgepraat, maar ik ga een poging wagen.
Edgar is onze tweede Havanezer en is van onze jongste zoon Paul;
we hadden al Dookai, waarvan onze dochter de eigenaresse is.

Dookai is een stoere, lieve hond die het geweldig vindt om met andere honden te spelen
en gaat ook vrolijk op iedereen af [niet altijd met succes maar dat maakt hem niet uit].
Toen hij ruim een jaar was zijn we voorzichtig gaan zoeken naar een speelkameraad voor hem.
We zijn al een tijdje lid van de Havanezerclub en ook al vaker naar shows geweest, dus ook al vaker fokkers gezien met hun hondjes.

Er zijn heel weinig Havanezers en dat is een goed teken want het ras is heel gezond
en alle Havanezers die ik gezien heb waren heel lief en prima gefokt.
Toch is het geen toeval dat we bij Mucho Bravo terecht zijn gekomen
en dat komt niet alleen omdat we hun hondjes leuk vinden,
maar vooral omdat ze zo hondvriendelijk zijn en alles doen om hun pupjes zo goed mogelijk terecht te laten komen.
Daarnaast leren ze ook nog hoe je met hondentaal moet omgaan en kun je met al je vragen bij ze terecht.

We zijn al snel naar het nestje gaan kijken [we wonen ongeveer 300km van hun vandaan dus niet echt naast de deur]
dat met veel liefde verzorgd werd en iedere keer dat we terugkwamen werden de pupjes leuker en werden de karaktertjes duidelijker.

Edgar in het midden,
met links zijn broertje Tommy
en rechts zijn broertje Blitz.

Er was niet één pupje bij dat we niet leuk vonden, maar we vielen op een echte "piep-miep"; het watje van het nest.


Terwijl zijn broertje vrolijk met je ging spelen, keek hij eerst de kat uit de boom
en was hij heel gevoelig, hij vond alles wat nieuw was maar eng.
Een echt "watje" dus van karakter, maar hij was al heel snel bevriend met Dookai en samen ben je toch een stuk sterker!


Het zindelijk maken ging heel makkelijk;
je kon goed merken dat Mirabell en René er veel aandacht aan hadden besteed.

Inmiddels is hij een jaar oud en is ons watje een vrolijke hond, zeer speels, lief en aktief.

Hij moet overal bij zijn en "helpt"ook graag in het huishouden;
hij pakt de boodschappen uit, doet de was, controleert de vaatwasser, leest graag, begroet het bezoek
en neemt graag hun schoenen aan [het liefst hun sokken ook als dat zou kunnen!]
Aangezien we een gezin met drie kinderen hebben met heel veel vrienden krijgt hij genoeg aandacht.
Hij weet precies bij wie hij moet zijn voor de meeste knuffels en hij deelt ook royaal "kusjes" uit.
Als hij weer eens iets gestolen heeft dan hoeven we maar te zeggen "Eddie dat mag toch niet"
en dan laat hij het los met een blik van "dat mens ziet ook alles!"

Hij is erg lenig en kan heel hoog springen, we willen ook behendigheid met hem gaan doen.
Hij luistert goed als je hem los laat lopen en doet de "kom hier" ook prima.
Zijn eerste diploma van onze hondvriendelijke school heeft hij glansrijk gehaald.
Ik kan iedereen aanraden naar een hondenschool te gaan die werkt met beloningen.

Je moet wel van borstelen houden en er veel tijd in steken
want de vacht van een Havanezer heeft veel verzorging nodig;
dat is eigenlijk het enige waaraan we moesten wennen.

We hopen nog lang te mogen genieten van onze Havanezertjes!