"Inya"
Geboren op 29 juni, 1996
Eigenaars: Anne-Christa Hopman & Bert Brinkman

Dit is wat Anne-Christa schrijft over Inya:

Bert met Inya
Nu 4½ jaar geleden is onze Berner Sennen overleden.
De overgebleven hond, een Newfoundlander met de naam Dark Grizzly, vond dat vreselijk.
Hij kon zich er niet overheen zetten.
Dus doken Bert en ik in de boeken om te kijken of wij er een hond bij wilden en zo ja, welk ras?
Na veel heen en weer gepraat besloten we eens bij René en Mirabell te gaan kijken en praten.
Want wij waren alleen "grote" honden gewend en dit was toch wel wat anders.
Met de gedachten dat het waarschijnlijk niets zou worden, wij zijn geen "kleine honden mensen", gingen we daarheen.
Tjonge, wat was het anders dan wij ons hadden voorgesteld!
In plaats van kefferige hondjes zagen wij honden met wel een kleiner formaat lichaam maar met een gigantisch groot karakter.

Wauh, toen was de keuze toch wel gauw gemaakt!
De pupjes waren toen twee weken oud en net kleine molletjes.
We spraken af om als de pups vier weken waren nog eens te komen; wat een verschil!
Wij vonden één pup er erg leuk uitzien en besloten dat als dat na twee weken nog zo zou zijn wij voor die pup zouden gaan.
Maar ik kon zo lang niet wachten en besloot met een vriendin zo eens langs te gaan.

Anne-Christa met Inya en Grizzly

"Onze" pup vond mij helemaal niet leuk!
Wel was ik de hele tijd in de weer met een witte, die haantje de voorste was.
Mirabell noemde hem dan ook niet voor niets Jan Klaassen.
Uiteraard moest ik natuurlijk wel thuis even overleggen.
Gelukkig hadden wij in die tijd al tig foto's gemaakt en kon ik hem zo aanwijzen.
Bert wilde toch ook even zien wat we in huis haalden en zo togen we weer naar René en Mirabell.
Ook Bert ging gelijk overstag toen hij merkte dat onze eerste pup niet op ons reageerde en "die witte" wel, en hoe.
Het spreekwoord luidt: als het beestje maar een naam heeft.
Maar onze mening is dat het wel een mooie naam moet zijn!
Meestal verzint Bert een naam en ik ook één; die voegen wij samen en zo ontstaan mooie namen.
Althans dat vinden wij.
Maar dit was iets anders vond ik, want we waren gewisseld van pup, en dat doe je niet zomaar.

"HIJ DIE HET REDT, HIJ DIE OVERWINT",
dat hoorde bij hem.
In de taal die ik mooi vind, is dat vertaald Inya-he-yukan (Cheyenne).
Mijn vriend die een Cheyenne is, heeft de achternaam; Stonehorn.
Dan krijg je Mucho Bravo Inya-he-yukan Stonehorn.
Nou dat klinkt, en het hoort ook bij hem!
Wel is heel snel zijn roepnaam "Inya" geworden.
De kinderen in de buurt vroegen soms of hij een echte ninja-hond was. Ja, met zo'n naam!

Inya voor zijn knipbeurt, en erna!
Inya heeft een hekel aan borstelen, en is daarbij een echt "schoffie".
Dus zo kort geknipt vindt hij wel lekker; dan kan hij lekker z'n gang gaan en zijn borstelbeurten zijn veel sneller klaar!

Eén keer heb ik getwijfeld of we er wel goed aan hadden gedaan....
en dat was op het moment dat wij met Inya thuis kwamen en ik dat hele kleine hondje bij Grizzly zijn hoofd hield.
Dat was even groot; een hele Havie-pup en het hoofd van een Newfoundlander.
Maar Inya kreeg een grote lebber over zijn snoet en alles was goed!!

Inya en Grizzly; vrienden voor het leven!

Anne-Christa Hopman
-Assen-

Het vervolg van Inya's leven:
Tot 2000 hebben Inya en Grizzly samen het rijk met z'n tweeën gehad.
Waar de ene was, was de andere ook.
Inya had een heerlijke slaapplaats, wat is nou zachter dan zo'n heerlijke grote grizzlybeer voor jou alleen?
Stoeien samen ging heel goed, ze hadden de grootste lol die twee.

Maar zoals gezegd, in 2000 werd het anders voor deze twee, want er kwam een hond erbij.
Een AC Witte Herder met de naam Chester, hulphond van beroep en 2 jaar oud.
Wat Chester heel gauw in de gaten had was dat hij absoluut onder Grizzly stond en dus gelijk ook onder Inya.
Het was een koddig gezicht, zo'n grote hond die onderdanig is aan een Havanezer.
Zo zagen we ook zelf weer dat een Havanezer een groot karakter heeft!
Ook deze drie werden hecht met elkaar en zo konden ze ook gezellig met z'n drieën spelen.
Echter wat Grizzly voor Inya betekende, betekende Chester het niet voor hem.
Zijn grote held, vriend, kameraad was toch altijd nog Grizzly.

Inya's vacht hebben we kort gehouden. Van kammen en borstelen moest hij niets hebben.
Hij kon heel goed een schildpad na doen en dus was het gewoon 1x per drie maanden knippen.
Dit ook omdat Inya lichte krul had, dus kammen was niet leuk,
veel klitten en na zijn castratie en ouder worden, werden de krullen wat meer en meer.
Inya woog 12 kilo, ik heb dikwijls gevraagd aan de dierenarts of hij echt niet te zwaar was,
maar dat was hij voor zijn bouw niet, Inya was gewoon groot.
Nou ja, wat wil je als je opgroeit met een Newfoundlander?!
Wij vonden het prachtig, daar ben ik heel eerlijk in, ons duo penotti-stel.
Altijd gingen de honden mee op vakantie, heerlijk wandelen en gezellig alle tijd met elkaar.
Grizzly werd duidelijk ouder en Inya trok al steeds meer naar mij,
ze waren nog goede maatjes, maar het spelen werd wat minder, de lange afstanden lopen in het bos,
elkaar proberen eruit te rennen, dat soort dingen, maar door natuurlijk gebeuren, verliep dit op een rustig tempo
en wij dachten dat als de tijd gekomen zou zijn voor Grizzly, het niet al te erg zou zijn voor Inya.
Niets bleek minder waar!
Ondanks dat Inya en ik samen de overgang van Grizzly naar de Rain Bowbridge hebben gemaakt,
tot aan de poort, was het voor Inya een vreselijke klap.
Grizzly is net geen 11 jaar geworden en maar éé middag, de laatste, ziek geweest.
Inya en ik hebben naast Grizzly gelegen en hebben echt afscheid genomen, ik merkte het aan Inya dat het zo was.
Maar de leegte die Grizzly achter liet was teveel voor Inya, hij werd depressief.
Gelukkig zijn wij bij een lieve dierenarts die echt niet raar staat te kijken over zulke verhalen
en het trouwens ook zelf zag en hij heeft Inya homeopathische anti-depressiva gegeven.
Tja, het is best een raar idee hoor, maar na een paar dagen werd Inya weer wat speelser en bekeek de wereld weer eens.
Dan moet je het toch geloven!
Alleen toen werd ik gebombardeerd tot maatje.
En van die dag zijn we echt nóóit meer zonder elkaar geweest.
Inya sliep bij mij op bed, op het voeteneinde, wat hij heel goed wist.
Soms als het erg koud was, vond je hem 's morgens terug helemaal verstopt in het dekbed aan het voeteneinde.
Ik genoot hier ook van.
Langzaam werd Inya steeds meer een hulp voor mij in mijn handicap.
Hij was voor mij de ijsbreker in gezelschap. Omdat Chester altijd met de Baas mee was, was Inya bij mij en dus gingen we samen op pad.
Eerst met de fiets en kar.

Later met de bakfiets, daar genoot hij ook zo vreselijk van, koppie in de lucht, oren wapperen en gaan.

Hoewel Inya weinig om andere honden leek te geven, had ik soms het idee dat hij toch wel "eenzaam" zou moeten zijn.
Nu weet ik wel beter, maar we besloten toch om eens te kijken naar een maatje voor hem.
Als ik het Inya had kunnen vragen was het een Newfoundlander geworden, want dat was de enige hond waar hij echt mee uit z'n dak kon gaan.

Verder vermaakte hij zich best!

Toch kon ik het niet van mij afzetten, er kwam een herplaatsings Havanezer bij.
Stom toevallig ook vrij licht van kleur.
Anoki heet hij, wat betekent "acteur". Nou dat weten we!
Die twee hadden een band, ze gaven om elkaar, ze verdedigden elkaar, maar het was niet de band waar ik op gehoopt had.
Inya bleef mijn soulmate, achteraf zeg ik, hij was haast menselijk.
Toch heeft Anoki veel aan heb gehad, want Anoki's onzekerheid is weg, dank zij Inya.
Anoki is nu vrij stabiel van karakter, en gaat nu gezellig door het leven en dat is toch weer Inya's werk geweest.

Inya is altijd mijn speciale hond geweest, van alle honden hou ik,
maar Ieniemienie...daar had ik vanaf het begin zo'n klik mee.
Ik keek en hij wist wat ik bedoelde.
Los lopen ging gemakkelijk.
Hij wist wat hij evt. wel kon uithalen en wat absoluut gevaarlijk was.
Vaak stond ik 's morgens voor mijn kledingkast, wat moet ik nou aan?
Dan hoorde ik naast mij een diepe zucht en keek ik hem aan,
dan ging z'n koppie schuin of hij zegde wilde, je hebt ook helemaal geen kleding hé? Een blik van mij was genoeg, hij was geen schoothond,
maar was ik verdrietig dan was hij er, was het tijd volgens hem om gek te doen, dan deed hij dat.
Inya had éé groot zwak, een koekje.
Voor een hondenkoekje deed hij alles!
En toch kreeg hij er niet veel, ik was altijd bang dat hij dik zou worden.
Maar hij regelde zelf zijn eten, hij kon gewoon een hele dag zijn eten laten staan.
Ach iedereen kan natuurlijk vele bladzijden vullen met verhalen over zijn hond, hoe geweldig hij/zij was.
Maar Inya, daar is er echt maar één van e
n zo één zal ik nóóit meer "krijgen".
Mijn soulmate, door dik en dun, een heerlijke hond met groot karakter en veel in zijn mars.

Altijd in voor een geintje!!
Hier op de camping, zijn favoriete plek, midden in de bossen, wat wil je nog meer als hond.
's Morgens werd ik op niet vakantie-tijden gewekt, want dan moest er zo nodig geplast worden!
Dus niet hè, nee de heren wilden spelen, boswandelingen maken
en laat ik eerlijk zijn, het is dan toch ook heerlijk dat je in tien stappen in het bos staat,
geen riem om en maar sjouwen, hollen, plezier maken, daar geniet je als mens ook van!

Helaas werd Inya eind oktober 2008 ziek, de uitslag was er gelijk bij de dierenarts.
AIHA, auto immuun ziekte. Zijn bloedcellen werden aangevallen door zijn eigen lichaam.
Deze ziekte is niet te begrijpen, eigenlijk zit daar niets realistisch in!
Hij had 50-60% kans om te genezen en wij zijn optimisten, maar helaas...het mocht niet zo zijn.
Op 6 november kregen we telefoon dat Inya 's nachts was gestorven aan de gevolgen van een complicatie van de bloedtransfusie.
Het is niet te bevatten, mijn Inya, onze Jan Klaassen, onze Muts en alle andere bijnamen die hij had, die is er niet meer.
Alleen in onze harten leeft hij nog voort.
De volgende foto heb ik gebruikt om iedereen te laten weten dat Inya zijn ziekte niet heeft overwonnen.
Pas toen het gedicht en alles klaar was zag ik de bijzonderheid in de foto!
Deze foto is enkele maanden ervoor gemaakt op de camping, alsof het toen al voorbestemd was.

Grote man, we missen je !!

Inya is 12 ½ jaar mogen worden, een mens wil altijd meer,
maar we zijn dankbaar voor 12½ jaar knuffels, liefde, eigenwijsheid, bijzonderheid, lolbroek en soulmate zijn.
En daarbij heb ik nog geen 10% gezegd van wat je was.
DAG LIEVERD

Anne-Christa
Assen, februari 2009