Dit is wat Monica en Therèse schrijven over Jody:
Jody werd geboren op 23 maart 2002 als een klein, vet "mormeltje".
Samen met z'n broer Joesy had hij een kraamtijd van jewelste.
Een ontzettend lieve moeder Turbo, die haar babies gaf wat ze nodig hadden.
Ja eerlijk waar, ze gaf ze meer dan dat.
Ze gaf ze veel liefde en heeeeee......l veel voeding.
De twee babies van Turbo deden dan ook niets anders dan genieten, slapen en drinken.
Ze dronken alsof hun leven ervan af hing en vielen daarna voldaan en rond in slaap.

Na drie weken mochten we onze Jody voor het eerst in levende lijve bewonderen.
Heel vertederend om te zien hoe moeder Turbo de zorg van haar kleintjes op zich nam.
Ze gaf nog steeds melk voor wel tien puppies, dus je kan wel nagaan dat Jody opgroeide in luilekkerland.

Gelukkig wonen René en Mirabell redelijk dichtbij ons,
zodat we twee keer in de week langs konden komen om te kijken hoe ons "lekker ding" zich ontwikkelde.
Af en toe maakten we ons wel eens zorgen om z'n gewicht,
hij was zwaar en daardoor zakte hij soms door z'n achterpootjes.
Vet en rond, het was net een klein Sint Bernardje; we noemden hem op een gegeven moment al "Beethoven" (van de film Beethoven).
Maar goed, al was hij vet en rond, hij bleek kerngezond.
In de eerste weken gaat de ontwikkeling supersnel
en na een aantal weken rende Jody al heerlijk in de tuin bij René en Mirabell
en liet hij ook duidelijk merken dat hij er was.
Z'n broer was brutaler en blafte meer dan Jody.
Dat blaffen is nog nèt iets dat hij, voordat hij bij ons kwam, overgenomen heeft.

Na acht weken konden we Jody mee naar huis nemen, nadat hij een heel stuk opvoeding had meegekregen.
Geweldig hoe René en Mirabell de verzorging en opvoeding van de puppies doen.
Een stuk socialisatie door met ze op de arm langs de weg te lopen,
veel mensen thuis te ontvangen en de visite laten spelen met de puppies.
Al heel vroeg de pupjes bij de naam noemen en ze laten spelen met allerlei speeltjes.
Stukje bij beetje afstand laten nemen van moeder,
ze geleidelijk laten wennen aan vast voedsel,
slapen in de bench, plassen op een stukje krant enz. enz.
GEWELDIG!
Zelfs kammen en borstelen wordt al geoefend.

Eenmaal thuisgekomen was dat ook heel duidelijk,
na wat gesnuffel liep hij rechtstreeks naar z'n bench.
Die was al heerlijk "opgemaakt" met wat eigen spulletjes en het flosje en vetbedje uit het "nest",
zodat z'n eigen plekje heel vertrouwd aanvoelde.
De eerste nachten heeft Jody bij ons op de slaapkamer geslapen, in z'n bench natuurlijk,
en daarna elke nacht een eindje verder bij ons vandaan.
Het zindelijk worden was een fluitje van een cent,
iedere keer als hij stond te draaien of onrustig heen en weer liep, namen we hem mee naar buiten.
Daar kon hij dan z'n behoeften doen.
Eigenlijk zit er al heel snel een ritme in; na het eten, na het slapen, na het spelen en na het kammen.

Vanaf het allereerste begin zijn we met hem op puppycursus gegaan, vanaf 8 à 9 weken.
Verder hebben we in die tijd nog nooit zoveel gewinkeld in verschillende dorpen als toen.
In die tijd ging hij ook af en toe mee kijken op ons werk in de kinderopvang.
Kinderen in de leeftijd van 0 tot 4 jaar en kinderen in de leeftijd van 4 tot 13 jaar.
De kinderen waren dolenthousiast en Jody ook.
Af en toe maakten we een wandelingetje naar de kinderboerderij,
zodat hij ook kennis kon maken met schapen, geiten en kippen.

De puppycursus is echt een aanrader, plezier voor de hond en z'n baas.
Je leert vertrouwen in elkaar te krijgen en je leert veel over de lichaamstaal van een hond.
Je kunt hem beter begrijpen.
De lichaamstaal van de hond geeft aan hoe hij zich voelt op bepaalde momenten en hoe je daar op moet reageren.
Kwispelt hij, staat z'n staart laag, kruipt je hond tussen je benen, is hij helemaal ineengedoken, laat hij z'n tanden zien, staat hij te trillen?
En hoe reageer je op z'n gedrag?
Pak je hem snel op als hij geschrokken is, of val je naar hem uit als hij wild tekeer gaat naar een andere hond??
Wat je leert is in ieder geval dat je je in je hond moet verplaatsen en dat je hond zich niet in jou kan verplaatsen!
Als je te menselijk reageert, bewerkstellig je het omgekeerde.
Pak je een hond op die ergens van geschrokken is of bang is en je troost hem, dan bevestig je z'n angst.
Ga je tegen je hond tekeer als hij blaft naar een andere hond, dan bevestig je z'n geblaf.
De hond krijgt het gevoel dat je hem gelijk geeft.

Op de cursus hebben we getraind middels de klikkermethode.
Alle cursisten hebben een klikker, een apparaatje waarmee je een klikgeluidje kunt maken.
Het voordeel van de klikker is dat je op het juiste moment een "klik" kunt geven en dat er geen emotie mee gepaard gaat.
Gebruik je je stem, dan kan de toon, de klank van je stem nogal eens veranderen.
Het klinkt kort, boos, vrolijk of je vergeet je stem te gebruiken.
Na de klik volgt altijd een beloning in de vorm van een voertje.
Het gaat als volgt: je leert je hond eerst aan wat de klikker is, dus klik...voertje...klik...voertje...klik...voertje.
De hond gaat de klikker combineren met het voertje.
Als hij dit door heeft, kun je hem pas een klik geven als hij bijvoorbeeld gaat zitten.
De hond gaat zitten, je zegt nog niks, maar je klikt en je geeft hem een voertje.
Als je dit een aantal malen herhaalt en daar uiteindelijk het commando "zit" bij geeft,
dat weet hij wat er van hem verwacht wordt.
"Jody zit", voert hij het commando goed uit, dan klik je meteen en geeft hem een voertje.
Gaat hij niet zitten, dan doe je NIETS.
Je geeft geen klik, en dus ook geen voertje.
Op deze manier kun je je hondje van alles aanleren.
Heeft hij het zitten onder de knie, dan ga je hem bijvoorbeeld een klik geven als hij gaat liggen,
en dan leer je hem het commando "af".
Klik nooit voor verschillende commando's tegelijk, dat is veel te verwarrend.
Als je hond een commando goed kent, hoef je hem niet meer te klikken.
Wel zo nu en dan, dus niet meer altijd, een beloninkje geven, om de motivatie erin te houden.