DEEL 1
Juni 2007
Monique schrijft:

LOT(JE).... UIT DE LOTERIJ

Drie reusachtige Newfoundlanders, vier Noorse Boskatten en een oude lapjespoes.
Wat móet je met nóg een hond?
Eén van de vele opmerkingen die ik kreeg toen ik mijn omgeving op de hoogte stelde van het feit dat ik nog een hond erbij wilde.
Mijn verlangen om een hondje op schoot te hebben, te vertroetelen ( psychologisch voer?) was echter groot
en ook de (aanvankelijke) weerstand van mijn echtgenoot kon mij niet weerhouden.
De raskeuze werd bepaald door een aantal factoren:
ze moest dapper zijn, snel en beweeglijk zodat ze goed kon ontsnappen aan de logge poten van mijn Newfy's
én ze moest klein genoeg zijn om op mijn schoot te zitten.
Als een blok viel ik voor de havanezer, wát een karakter en wát een práchtige uitstraling!
Als een blok viel ook weer mijn omgeving op me;
dat je een hond wilt, daar waren we al aan gewend, maar dan ook nog zo'n kleintje?
Onverantwoordelijk was ik!
Een gemiddelde havanezer weegt zo'n 5-7 kilo terwijl mijn reu de 64 kilo haalt en de meisjes tegen de 40 kilo lopen.

Bovendien was één van de meisjes, Indy, nog niet eens volgroeid,
bijna één jaar jong en bekend staand in het bos als "ongeleid projectiel".
Luisteren doet ze als ze tijd kan vinden en dan alleen nog als er iets lekkers tegenover staat.
Genieten doen we overigens wel van haar hoor;
ze is nogal snel onder de indruk van dingen, wat haar -zo groot als ze is- klein en kwetsbaar maakt.

Bulleke, mijn reu is, een knorrige, ruim 7 jaar oude beer met pijn in zijn botten
en hierdoor kan hij nog wel eens onvoorspelbaar zijn.
In het jaar dat hij bij ons woont hebben wij, maar ook de meisjes, hiermee leren leven
en we laten hem van een mooie oude dag genieten, die volgens Bulleke vooral rustig moet zijn.
Hij geeft zichzelf niet zomaar en wij kunnen alleen maar hopen dat dit ooit nog eens gebeurt.

Tot slot, Teuntje, onze eerste Newfoundlander die inmiddels de 2 jaar ruim gepasseerd is.
Ook zij heeft de dwaze periode gehad, maar is inmiddels uitgegroeid tot een lieve, rustige leidster van de groep.
Zo nu en dan een uitspatting (het liefst waar paardenvijgen of koeienmest bij betrokken zijn)
én de bezoekjes aan en van opa (mijn vader; waarbij de liefde absoluut wederzijds is) maken van haar een tevreden dame.
Overigens; ook Teuntje kan behoorlijk lomp zijn!
Allemaal redenen om maar vooral niet te kiezen voor een klein, kwetsbaar hondje
maar Amor had zijn havanezerpijl al geschoten.
Ik kon bouwen op mijn ervaring en kennis in het omgaan met honden,
wat me overigens niet de ogen deed sluiten voor het feit dat je nu eenmaal met dieren te maken hebt
die soms snel en onvoorspelbaar kunnen zijn, ja, óók voor een gedragstherapeut!
De doorslag gaf natuurlijk het enorme vertrouwen dat ik in mijn Newfy's heb.

En toen kwam onze havanezer.
Wat een vreugde dat ik een pupje kon bemachtigen en dan óók nog eens bij de fokker die ik als beste had uitgekozen.
Een goede start met veel prikkels (alles wat bij een hond binnenkomt: geluiden, geuren, zicht etc.etc.) was de maatstaf voor deze fokker.
Na twee bezoekjes (helaas had ik geen tijd om vaker te gaan kijken) mocht ik begin maart 2007 mijn pupje halen.
Inmiddels mét echtgenoot die al net zo verliefd was op dit kleine wezentje als ik.
Lotje moest ze heten, gewoon omdat ik de naam bij dit meiske vond passen.
De gehele weg heeft ze, net als haar broertje en zusjes heb ik later vernomen, op mijn schoot zitten rillen en piepen.
Als het rillen stopte (wij direct in de veronderstelling dat ze nu wel ging slapen) braakte ze een handdoekje vol om vervolgens weer rillend en piepend de weg te vervolgen.
Het plan voor thuis had ik al.
De grote honden buiten, de katten naar boven en Lotje de tijd geven haar nieuwe omgeving te onderzoeken.
Omdat onze woonkamer en keuken uit één grote ruimte bestaat en er dus geen deur voor handen is,
hadden we een beschutting staan die het zitgedeelte scheidde van het achtergedeelte,
zodat wij in elk geval in de avond konden bijkomen van de waarschijnlijk uitputtende dagen.
De bench stond echter ver genoeg weg voor haar,
deze gaf haar een veilig gevoel en terwijl we een kopje koffie dronken lieten we haar rustig zitten.
Géén dwang! Waarom?
Ze gaf zelf aan wanneer ze klaar was en tot onze vreugde kwam ze los toen we de katten erbij lieten.

De Noren zijn uitermate sociale wezens en bij het zien van onze jongste, Aphrodite (Pietje) werd een band gelegd voor een, aannemelijk, levenslange vriendschap.

Jong zoekt jong en omdat onze Pietje nog maar 7 maanden was, dolden de twee direct door de kamer.


Tijd voor de eerste ontmoeting met de Newfy's die inmiddels hun neuzen tegen de deur aandrukten,
en wij het kwijl langs het raam zagen lopen.

Verstandelijk namen we Teuntje als eerste.
Zij was en is immers de leidster van de groep en had dus het eerste recht deze nieuwe huisgenoot te besnuffelen.
De kop van Teuntje was net zo groot als het gehele lijfje, wat inmiddels rillend op mijn schoot lag.
Ja, op schoot; alle fabels dat je honden niet mag optillen omdat je ze dan bang maakt zijn achterhaald.
Een hond die zó in de stress is, leert niets.
Niets, dus niets goeds maar ook niets fout.
Er is dus niets mis mee zo'n hondje de steun te geven die zij aangeeft nodig te hebben!
Ik zag mijn echtgenoot al kijken naar me:
hoe ziet dit eruit als we Bulleke erbij doen, en Indy?
Mijn hemel, straks met alledrie tegelijk?????
Teuntje besloot na een paar fikse likken dat het oké was en ging rustig op de grond liggen.
Het rillen was inmiddels dusdanig verminderd,
dat ik wist dat Lotje weer open stond om te leren
en dus ging ik haar belonen voor haar onderzoekende gedrag.
Dit was immers gedrag wat ik wilde zien.

Indy probeerde ondertussen via het bovenraam van de deur naar binnen te komen
en na een half uurtje wisten we dat het tijd was Lotje bloot te gaan stellen aan de volgende Newfoundlander-explosie.
Veilig op schoot, beloningsbrokjes voor Indy in de aanslag en deur open.
Onze verbazing was groot; natuurlijk, ze was en is lomp,
maar dit wezentje was wel héél bijzonder.
Kun je het eten? Kun je er tegenaan meppen met je poten? Wat móet ik hiermee???
Door het lange wachten was Indy inmiddels al zo nat op haar hals dat binnen de kortste keren ook Lotje drijfnat op mijn schoot zat, rillend weer...
Vond ze het spannend of had ze het gewoon koud?
Zij is immers niet zoals de Newfoundlander gezegend met een dubbele vacht.
Nu het eerste nieuwtje eraf was en Lotje ogenschijnlijk rustig was,
zetten we haar op de grond.
Eerst maar eens een meidenclubje alvorens we ons Bulleke erbij haalden.
De beloningsbrokjes volgden elkaar snel op, de meiden waren zo lief voor haar
dat we ze wel de hemel in móesten prijzen voor dit gewéldige goede gedrag.
Vooral het liggen was lucratief, hier kregen de meiden de "jackpot", een mega-beloning,
omdat we dit liever zagen dan het doembeeld van mijn eega:
Lotje achterna gezeten door een kudde dolle Newfoundlanders.

So far so good.
Nu de echte doop; letterlijk, want ons Bulleke is van het Amerikaanse soort,
wat zoveel wil zeggen als "dogachtig met grote overhangende lippen",
waardoor kwijl de kortste route neemt: verticaal vanuit de lipspleet naar de grond, geen houden aan.
Deze ontmoeting wilde ik buiten laten plaatsvinden, omdat dit Bulleke ruimte gaf weg te lopen.
Lotje leek inmiddels al redelijk Newfy-proof en deze ontmoeting verliep soepeltjes.
Bulleke snuffelde wat en keek ons vervolgens met zijn, door zijn leeftijd, blauwachtige ogen aan alsof hij wilde zeggen
"wat een toestand, wéér zo'n druktemaker".
Na deze enerverende bezigheden ging onze hernieuwde roedel slapen.
Bulleke en Teuntje buiten, Lotje in de bench, Indy vóór de bench en de katten -als bezoekers van Artis- erom heen.
Ikzelf voelde me gewéldig.
Alles ging goed, Lotje reageerde relatief kalm,
de meiden leken te begrijpen dat het beter was om te gaan liggen als je wilt snuffelen
en Bulleke accepteerde onze kleine meid.
De volgende dagen waren een soort survivaltocht.
Het slapen moest natuurlijk in een mandje naast ons bed.
Zo hoort het immers....
Echter, ons Lotje besloot haar keeltje eens open te zetten. En hoe!
De gehele boerderij, die opgedeeld is in 4 woningen, kreeg bevestigd waarvan we hen al op de hoogte hadden gesteld:
er was weer een pupje in huis.
Na een aantal uren besloot ik met Lotje naar beneden te gaan en haar in de grote bench te leggen.
Deze stond nog steeds in de kamer omdat Indy nog in de veronderstelling leefde dat het huis toch echt leuker was als de salontafel een andere vorm had,
de rieten manden die er nog stonden een lagere instap kregen en bij gebrek aan beter ook de muren van haar tandafdrukken voorzag.
Dit meegenomen besloot ik Indy toch maar los te laten, Lotje in de bench en ik zelf op de bank.
Nu ben ik niet echt groot maar gestrekt liggen was echt niet mogelijk,
dus de knieën in de nek en toch nog een aantal uurtjes proberen te slapen.
En Lotje? Die draaide haar kleine havanezer-achterste driemaal rond om vervolgens als een roosje te gaan slapen.
Alles uit het boekje ten spijt; ons Lotje wilde persé beneden bij haar hondenvriendjes liggen
en ik besloot na vier gebroken nachten mijn eigen bed weer op te zoeken.

Overdag was ik druk in de weer met het aanleren van mijn meiden te gaan liggen als Lotje in de buurt kwam,
terwijl Lotje de dag doorkwam met spelen met haar kattenvriendjes, met name met Pietje,
en met de volwassenen honden uitdagen.
Was één van de meiden te lomp, zette ze haar keeltje open,
waarop de volwassenen direct met de kop en staart laag naar ons kwamen;
"ik weet niet wat ik verkeerd deed, maar dit klinkt niet goed". Zo ook bij Bulleke.

Bulleke ligt meestal buiten, maar in de nacht kiest hij er wel eens voor binnen te komen liggen.
Door zijn gebrekkige zicht ziet hij niet veel, zeker geen havanezerpup die vliegensvlug van zijn linkerpoot naar de rechterpoot vliegt.
We konden er dan ook op wachten dat hij een keer bovenop haar zou stappen.
Het gillen was niet van de lucht, nog nooit heb ik Bulleke zó snel zien bewegen,
terwijl Lotje piepend naar me toe kwam hinkelen.
Door de aandacht die ze steeds kreeg als ze een piep gaf,
had ze inmiddels geleerd dat ook dit drama haar wel iets zou opleveren en jawel:
"kom maar meiske, lekker op schoot en wil je misschien iets lekkers?"
Ook Bulleke werd niet vergeten hoor,
samen kluivend werd dit drama uiteindelijk een prettige bijkomstigheid en heeft geresulteerd in een onvoorwaardelijke liefde van Lotje voor Bulleke.

Het loslopen met elkaar in het bos hebben we een maandje uitgesteld.
We wilden zeker weten dat Lotje niet op de loop zou gaan,
maar ook hier bleek al dat de band die de honden onderling hadden opgebouwd zo sterk was
dat Lotje geen stap deed zonder haar bescherm-newfy's.
Het grappige van alles was dat wij zo druk waren geweest met alles te plannen, boeken nogmaals goed doorgelezen,
met collega's gesproken over hoe dit het beste te begeleiden,
en uiteindelijk de honden het zelf prima konden uitzoeken.
Als eigenaar kon ik hier invloed op uitoefenen door goed te kijken naar alle honden.
Gedrag dat ik graag wilde zien enorm te belonen, zodat ze dit gedrag vaker wilden vertonen.
Dit gold ook voor Lotje.
Een heel slim meisje met "een vrije geest" zoals Mirabell het noemde;
onbevreesd ging ze de wereld in.
Ook zij vertoonde zo nu en dan gedrag dat ik vooral niet wilde zien:
flossen met de staart van een slapende Newfy is niet iets wat ik bij elke hond zou willen adviseren,
maar ook hierin werd zij zacht door mijn meiden gecorrigeerd.
Moet ik me hier als mens in gaan mengen?
Laat de hond hond zijn en laten we de lijnen van communiceren onderling vooral niet verstoren.
Menig hond moet tegenwoordig half mens zijn;
we willen een hond maar deze mag niet blaffen, hij moet andere honden negeren enz. enz.
Daar word ik zó droevig van!

Instinctief hebben mijn enorme reuzen geweten dat je een jong klein hondje niet mag opjagen
(dit geldt niet voor elke hond; helaas zijn er honden die instinctief jachtgedrag ook op soortgenoten botvieren,
wat ik als zeer abnormaal en ongewenst gedrag zie)
en hebben van mij geleerd wat ze dan wél moeten doen.
Door vooral goed en veel te kijken, door te belonen op de juiste momenten
(binnen een seconde nadat ze gingen liggen voor Lotje had ik er al een brokje in gestopt),
als ze haar lekker lieten rennen in het bos zonder opjagen werd dit door mij beloond
en het heeft zijn vruchten afgeworpen.

Onze roedel is momenteel mee op vakantie.
We zitten in een klein huisje midden in het Thüringse bos
en als er iets ondernomen wordt, doen we dit samen.
De honden wachten op elkaar, rennen achter elkaar aan en als er gepiept wordt, lossen ze dit onderling op.
Wij hebben geleerd dat ze voorzichtig met elkaar zijn en niet willens en wetens pijn willen doen.
Ook lompe Newfy's hebben controle over hun poten en kunnen, als ze dit willen, Lotje prima ontwijken.

Alle vooroordelen van velen ten spijt: onverantwoordelijk?
Nee, mits je als eigenaar maar wél je verantwoordelijkheden neemt.
Tijd neemt om de honden in hun eigen tempo te laten wennen aan elkaar.
Voor mezelf kreeg ik de definitieve bevestiging twee dagen geleden:
ik stond op de trap en zag dat Lotje op de buitentrap stond, op ooghoogte van Bulleke en ze liet hem haar besnuffelen.
Zij wilde zijn speeksel likken (één van de vele liefhebberijen van Lotje.....)
maar hij was te druk met haar geur in zich op te nemen.
Na twee fikse likken te hebben gegeven, wat in dit geval zoveel betekent als van kop tot staartpunt, liep hij de tuin in.

Lotje, de havanezer, was en is voor ons allen een......

Lot(je) uit de loterij!!!