"LOTJE"

Klik hier voor DEEL 1 over Lotje!

LOTJE, DEEL 2
Juli 2008
Monique schrijft:

A WHOLE LOT(JE) OF LOVE

Het zat er natuurlijk een keer in, beloofd is beloofd.
Meerdere malen werd me gevraagd wanneer ik een vervolg zou schrijven over het wel en wee van Lotje.
Toen ik afgelopen week, na Mirabell telefonisch te hebben gesproken
(bijna een uur want ja, korte gesprekken kennen wij niet ),
een email kreeg van een voor mij totaal vreemd persoon, vond ik de tijd rijp.

De titel klinkt zoetsappig.
Alsof Lotje alleen maar leuk, lief, grappig, vriendelijk, sociaal, levenslustig en intelligent is.
Alsof het alléén maar liefde is...tsja....dat ís eigenlijk ook zo!

Lotje is inmiddels een schone dame van 1 jaar en 7 maanden.
Nou ja....schoon.....
Hoe schoon kun je zijn als je dagelijks een aantal wandelingen in het bos maakt,
met grote regelmaat "gebruikt" wordt op de hondenschool
én samenwoont met 3 New Foundlanders, 5 katten en inmiddels 2 konijnen?

Na de fantastische vakantie in Thüringen
(een aanrader hoor voor mensen met honden, wát een ruimte nog!)
werd Lotjes grote vriend Bulleke steeds slechter.
Hij had er geen zin meer in, was traag, at slecht en werd brommerig.
Ook naar Lotje, die hier helemaal niks van begreep.
Ze bleef maar naar hem toe rennen, draaide met haar kontje, kopje laag en half weggedraaid om hem zo goed mogelijk te stemmen.
Niet wetend en zéker niet begrijpend dat haar grote vriend zijn zicht helemaal kwijt was
en dus haar lichaamstaal niet kon lezen.
Een aantal malen hapte hij ook naar haar.
Nee, nooit raak, want behalve alle bovenstaande mooie eigenschappen is Lotje ook supersnel.
Om daarop volgend meteen naar mij te komen rennen,
alsof ze me duidelijk wilde maken dat ik haar even moest helpen.
Want ja, ik geef het toe, Lotje heeft ook mij geheel om haar Havanezerpootje gewonden.
Samen gingen we dan naar Bulleke en zodra ik hem kon aaien, was ze weer "all over" hem.

Na een kleine 2 maanden wisten we dat Bulleke niet alleen een botprobleem had en blind was, maar ook een groot hartprobleem had.
Een afwijking die vaker voorkomt bij dit soort grote rassen en wat uiteindelijk tot zijn dood zal leiden.
Einde verhaal zou je denken, maar niet voor ons.
Wij zijn van het soort wat alles uit de kast trekt om een hond een nog zolang mogelijk hondwaardig bestaan te geven
en tot op de dag van vandaag lukt dit ook.
Met juiste medicatie, regelmatige controles én beweging heeft Bulleke weer plezier in zijn knorrige leven.

Lotje is als een kind zo blij met haar nieuw verworven vriendschap met Bulleke.
Het vertrouwen in hem is eigenlijk ook nooit weggeweest.
Ze heeft hem uitverkoren en dat zal tot op zijn laatste dag zo blijven.
De liefde is absoluut van twee kanten hoor.
Als we thuiskomen van een werkochtend staat hij kwispelend te wachten
en zodra ze tegen hem opstaat (ze kan dan nèt bij zijn onderlip komen) likken de twee tortelduifjes elkaar af.

Met de Newfy meiden is er weer een totaal andere band.
Indy is haar speelmaatje.
Ze flossen samen (Newfoundlander met flostouw in bek,
Havanezer aan de andere kant met 4 pootjes van de vloer cirkelend in het rond),
ze rennen achter elkaar aan (Lotje flexibel: voorop, snel onder mijn auto duikend
en Indy lomp: achter Lotje aanrennend, remmend maar dan nèt iets te laat)
en strijden om een speeltje (uitproberen; hoeveel indruk maak je als grommende Havanezer? Geen dus!).
Ze zijn werkelijk stapeldol op elkaar.
Lopen vaak zij aan zij door het bos en voelen zich beide hierdoor zekerder naar andere honden dan ze eigenlijk zijn.
Samen ben je sterk, dit spreekwoord klopt voor deze dames inderdaad!
Teuntje is de rustige en verzorgende van het stel.
Teuntje sopt dat het een lieve lust is en als je niet stil blijft liggen, leg ik wel even mijn poot erop.
Er wordt gesopt en wel nú!
Door de eerder beschreven dagelijkse wandelingen in het bos is dit, met het Nederlandse klimaat, geen overbodige luxe hoor.
Teuntje is door Lotje ook gekozen als "beste kussen" om tegenaan te slapen.
Bulleke is fijn voor echt koude dagen.
Indy moet je niet hebben, want die is te onrustig.
Maar Teuntje? Teuntje is zacht, warm en rustig.
Het liefste tegen haar buik met je kop onder een oksel.
Mocht de situatie zich voordoen, is het ultieme slaapgenot:
zien dat de Newfy meisjes tegen elkaar aan liggen, een fikse aanloop nemen en jezelf tussen de twee te storten.
Blijven liggen zoals je neergekomen bent en oogjes toe!

Bovendien is Lotje slim.
Als Indy al eens te ruig te werk gaat met spelen en haar 3 meter verderop zwiept met één van haar voorpoten, ren je naar Teuntje.
Die zorgt dan weer voor rust in de tent door Indy tegen te houden.
Vervolgens wordt er weer gesopt, want zoals gezegd...gesopt moet er worden.

De aanbidders van Lotje.
Daar kan ik wel een boek over schrijven!
Lotje is sinds pup mee gegaan met onze waterwerktrainingen met de NewFoundlanders.
Haar menselijke aanbidders (onze teamgenoten) waren allen zó verrukt van dit dappere dametje,
dat ze haar na korte tijd een eigen zwemvest (rescue dog) overhandigden en haar een heuse titel gaven:
Lotje was vanaf die dag de "Maslotte van het Newfy Dreamteam".
Een titel die ze met veel genoegen draagt.
Ze paradeert met haar achterste langs alle Newfy reuen.
Maakt ze dan ook nog geluid?
Je ziet direct de reuen vol bewondering voor dit prachtige kleine schepsel kwijlend aan haar Havanezerlippen hangen.
Met name Eddie en Emiel (beide goed voor zo'n 70 kilo per stuk schoon aan de haak) zijn geheel de weg kwijt zodra ik aan kom lopen.
Waar is ze? Heb je haar niet bij je?
We kunnen met zekerheid vaststellen dat de eigenaar op dat moment met een flinke tournedos (scharrel...uiteraard...) zou kunnen gaan zwaaien,
maar dat de heren hier geen oog meer voor hebben.
Lótje, wát een mooie meid!

Het is maar goed dat de jongens met een flinke pen vastzitten en deze ruk-en trekwerkbestendig is, want ze is om óp te vreten.

Lotje is niet alleen voor de sier.
Ze vaart mee met de boot en trekt, net als haar Newfy vrienden, de boot terug naar de kant.
Natuurlijk heeft het team voor een boot in haar eigen formaat gezorgd!

Om haar "looks" op peil te houden, wordt Lotje elke dag gekamd.
Het neerleggen van haar handdoekje is het sein om via de eetkamerstoel op tafel te springen,
zich neer te vleien en zich het verzorgen te laten welgevallen.
Dás pas echt genieten voor Lotje.
Na de kambeurt blijft ze veelal nog een kwartiertje liggen, simpelweg omdat ze niet doorheeft dat je klaar bent.
De dame doet meteen haar schoonheidsslaapje, tussen de koffiekopjes in.
Eenmaal wakker haal ik haar van tafel en gaat ze vanaf dat moment voor een uurtje of 2 door het leven als "ontplofte bom", mét strikje, dat wel...

Ondanks dat ze niet echt de lange "strik manen" heeft waar ik zo verlekkerd naar kan kijken op diverse Havanezer foto's, ziet ze er prachtig uit.
Tot de befaamde boswandeling ja...

Met grote regelmaat gaat Lotje mee naar de hondenschool.
Er is in "het Gooise" bijna geen pup die niet te maken heeft gehad met Lotje.
Afhankelijk van de grootte van de instuifgroep (een uurtje spelen voor pupjes tussen 8 en 12 weken) wordt er bepaald met wie er gespeeld gaat worden,
tegen wie je gaat grommen omdat hij te opdringerig is, of dat je een "leeslesje" doet bij mij op schoot.
De hondenschool staat voor Lotje ook synoniem aan Daantje.
Deze knappe dwergteckel reu van 2 jaar en mijn Lotje zijn 8 pootjes op 1 buik.
Samen beleven ze spannende avonturen, want het terrein is groot,
veel struiken en de twee hebben zelfs al eens kans gezien door het hek te glippen,
wat bij mijn collega en mij een ware hartverzakking gaf...
Gelukkig waren de twee boefjes hier zelf ook behoorlijk van onder de indruk en is dit nooit meer gebeurd.

Natuurlijk wordt Lotje ook mentaal en fysiek voor uitdagingen gesteld.
We hebben samen, na het volgen van een basiscursus, nu de Rally-O ontdekt.
Behendigheid afgewisseld met gehoorzaamheid. Op het Havanezerlijfje geschreven zou ik bijna zeggen.
Ook voor mijn lijf niet verkeerd trouwens.
Het enthousiasme en de snelheid waarmee Lotje door slalompalen en tunnels gaat, is bijna niet bij te houden.
Terwijl ik aan de kant op adem probeer te komen, staat zij me alweer aan te kijken: "wat wil je dat ik nu doe?"
In augustus mogen we weer aanschuiven bij mijn collega, nou we kunnen niet wachten!

Lotje en de katten.
Voor alle partijen een groot feest.
Pietje, de jongste Noorse Boskat van 2 jaar, is toch wel dé favoriet om mee te spelen.
Samen rennen ze door de kamer en je kunt Lotje niet meer frustreren dan snel de klimpaal in te schieten.
Het zelf proberen erin te komen, doet Lotje niet meer.
Dat was een eenmalig gebeuren.
Eenmaal op het eerste plankje besefte mevrouw dat dit nou niet echt "honds" was.
Wat doe je dan als Havanezer?
Je pootjes gaan trillen en wel zo hard dat de gehele paal staat te bibberen en je er niet meer af durft.
Hoogtevrees?? Wie zal het zeggen.
Een gunstige bijkomstigheid was wel dat Piet eruit getrild werd, Lotje door mij eraf gehaald werd (want ja...)
en het spel weer vervolgd kon worden.


Ook daagt Lotje met enige regelmaat de andere katten uit, maar kan ook heel lief bij ze gaan liggen.
Nu onze oudste Noorse poes hoogzwanger is, lijkt het wel alsof Lotje hier echt rekening mee houdt.
Ze benadert haar rustig, wat haar een lik of kopje van Ivana oplevert.
Houden we een kitten? Ik denk het wel.....toch??

Met de komst van een vondeling konijntje was Lotje even in verwarring.
Is het een pupje? Is het een kitten? Wat ga ik hiermee doen?
Omdat 1 konijn toch ook maar 1 konijn is, moest er al snel een tweede bijkomen.
Geen probleem, want de konijnenopvang zit in de buurt.
Na deze voor mij heftige ervaring (mensen, neem nóóit meer een konijn uit een dierenwinkel, er zitten zóveel leuke, lieve konijnen te wachten op een fijn plekje)
kregen Sanne en Wiebe hun eigen plek in onze tuin.
Na een aantal dagen te hebben liggen piepen voor de ren
(en wij maar negeren, want denk eraan: negatieve aandacht is óók aandacht voor een hond!)
behoorden deze knagers ook wat Lotje betreft bij haar familie en was de rust weergekeerd.

Dit jaar nog staat de volgende uitdaging op Lotje te wachten.
Teuntje zal, als alles goed gaat, begin oktober gaan bevallen van haar eerste nestje.
Hoe zal Lotje het vinden? Zal haar band met Teuntje hetzelfde blijven?
Wij zetten deze stap met het grootste vertrouwen in al onze dieren…

En hoe gaat het nu met Lotje?
Het gaat dus geweldig goed met haar.
Lotje heeft haar eigen plekje verworven tussen de andere honden en katten.
Ze maakt een belangrijk deel uit van ons leven en geeft het nèt even dat beetje meer.
Door haar onvermoeibaarheid en haar dolkomische gedrag doet ze ons dagelijks schaterlachen.
Herkenbaar waarschijnlijk voor Havanezer eigenaren?

Lotje geeft ons onbeschrijflijk veel plezier en héél, héél veel liefde.
Kan het nog meer??
Wat is er leuker dan een Havanezer in huis te hebben?
Twee Havanezers??....
De tijd zal het leren.....