Hoe begin ik het verhaal "LUKAS" ?
Luuk een apart verhaal.
Lukas werd geboren op 12 februari 2009
Een pupje uit het nestje van Pidoe en Dorus
Hoe alles begon.....

Toen onze hond Waldo al kwakkelend de lente/zomer van 2008 doorging vanwege een hersentumor
en we wisten dat hij zou komen te overlijden ben ik (het hart kruipt echt waar het niet gaan kan)
op internet aan het rondkijken gegaan naar rassen.
Allereerst natuurlijk goed nagedacht over wat we graag willen zien in een hond en wat beslist niet,
wetende dat er natuurlijk ook een heel groot stuk zit in je opvoeding,
maar wat is er van nature in een ras wel of niet aanwezig is erg belangrijk bij de keuze voor een ras.
Wat o.a. belangrijk voor ons was:
klein hondenras, aanhankelijk, kindvriendelijk, langharige vacht en gezellig (blij met mensen, een echte "mensenhond" dus).
Ik kwam uit bij de Havanezer.... Nóóit van gehoord dus,
maar wat zagen ze er ook grappig uit en wat las ik allemaal voor karaktereigenschappen zeg.
Dit was het ras dat ik zocht, het was bijna niet te geloven wat ik las…!!!
Dit wilde ik met eigen ogen zien!
Research naar fokkers begonnen, mailtjes over en weer
en me laten plaatsen op de wachtlijst bij 2 fokkers die me direkt aanspraken.
Dit resulteerde in onze eerste pup "Simon", die 5 maanden later een broertje kreeg.... "Lukas",
ook wel LUUKJE genoemd.

Wat een heerlijk bericht kregen we op de 12e februari te horen.
Pidoetje was bevallen en had 8 kleine moppies op de wereld gezet, 4 teefjes en 4 reutjes.
Pidoe en kids maakten het goed zo was het bericht.
Tja wat er dan door je heen gaat is gewoon onbeschrijfelijk,
wetende dat ons volgende hondenkind geboren was,
natuurlijk wisten we nog niet wie het zou worden, maar dat maakte niets uit.
Eén van die 4 kleine fluffypuppies zou bij ons komen wonen
en we wisten gewoon dat Mirabell en René dit al zo vaak hadden gedaan,
dat kon alleen maar goed komen.
Simon kreeg zijn broertje, maar poehhh wat was ik zenuwachtig zeg als a.s moeder,
want zouden Simon en Lukas het wel met elkaar kunnen vinden,
of wilde ík dit nu zo graag en zou dat dan ten koste gaan van Simon of van Lukas?
Gek werd ik van mijn eigen onzekerheid en twijfel.
Mirabell heeft me gelukkig gerust kunnen stellen en zo was ik klaar voor een 2e pup.

Tijdens de acht weken mochten we zo vaak komen als we wilden (na goede afspraken uiteraard)
en zo kwam ons 1ste bezoekje aan de MUCHO BRAVO-gang,
wat echt een feestje was,
want onder het genot van een heerlijk drankje en een hapje mochten we heerlijk tussen de pups zitten,
lekker met ze kroelen, aan ze voelen en ze strelen, ze heel voorzichtig oppakken en aan ze ruiken
en vooral mijn grootste heerlijkheid: kusjes geven aan de puppies,
alles onder het wakend oog weliswaar van Moeder Mirabell en terecht uiteraard !!!

Wat was dat ontzettend leuk en wat gaf deze ontvangst ons een fijn gevoel!
Tijdens dit bezoek was nog niet duidelijk welke pup van ons zou worden,
maar het maakte ons nog steeds niet zo heel veel uit en wat nog extra bijzonder was:
Luukje koos min of meer voor ons, het was echt zo’n schatje en hij kroop de hele tijd bij één van ons op schoot
en dit deed hij onder continue gekwispel met dat hele kleine staartje.
We waren verkocht, ECHT TOTAAL VERKOCHT !!!
Hij pakte ons gewoon in.
Maar ja, het wachten was op Mirabell en René,
zij hadden het beste voor met iedereen,
maar moesten wel de juiste keuzes maken.
Na 2 dagen kwam eindelijk het bevrijdende mailtje dat Lukas bij ons mocht komen wonen.
Nou, ik kan je niet vertellen wat dat met ons deed,
nog altijd schiet ik vol als ik aan dat moment denk....wat een grandioos mooi moment!

Toen was het eindelijk zover en gingen we Luukje halen.
Een mooi autoritje van dik 2 uur.
Onze Simon moest thuis blijven en daar was oppas voor gekomen, opa en oma.
Die vonden het ook super, want zo konden ze bij thuiskomst ook gelijk onze Lukas zien natuurlijk.
Van het ophalen staat me niet veel meer bij, door de zenuwen ben ik een hele hoop gewoon kwijt,
maar wat voelde het goed toen we (nadat we op de foto waren geweest voor het archief van Mirabell en René)
weer in de auto zaten en richting huis gingen. De rit ging super en na 1x te hebben gestopt voor een plasje, waren we thuis.
YEAHHHHHHH, dat is zo’n mooi moment.

Tijdens die allereerste ontmoeting tussen Simon en Lukas was het direkt duidelijk...
hier ontstond gelijk een band, die alleen maar sterker en sterker kon worden
en die volgens mij inmiddels zo sterk is, dat die nooit meer kapot gaat.



Lukas is een heerlijke superlieve hond die erg verlegen is en altijd eerst de kat uit de boom kijkt,
soms ook besluit dat hij iemand van afstand blijft bekijken
of in een bepaalde situatie het maar aan gewoon aan Simon overlaat.
Lukas is ook supergehoorzaam, al direkt als pupje van 8 weken jong toen hij hier kwam.
Luukje kijkt altijd of hij het wel goed doet, want het niet goed doen, is voor Lukas echt iets dat niet kan.
Deze heerlijke man heeft in Simon zijn maatje gevonden,
de hele dag door zijn ze samen,
ze spelen, eten en slapen samen, is de één wakker dan is de ander dat ook,
wil de één spelen dan doet de ander natuurlijk mee en samen buiten in de tuin spelen is ook altijd gezellig!

Het zijn toch zulke tevreden lieverds, onze Simon en Luukje:

* Wandel ik niet met ze ? Prima!
* Wandel ik een klein rondje met ze ? Ook prima!
* Gaan we heeeeeeel ver weg ? Ook geweldig!
* Gaan we lekker met de auto erop uit en dan ergens wandelen ? Super!
Echt alles is oké, ze zijn altijd tevreden en blij.
Want soms komt het er gewoon niet van om met ze te wandelen (ver)
of eens lekker naar het grote veld of bosje hier in de buurt te gaan om los te rennen,
of met de auto een mooi gebied op te zoeken....
Maar niks geen ontevreden hondjes hoor, dan stoeien we toch samen mam, daar zijn we ook blij mee,
of we stoeien met iedereen die er voorbij komt in huis en dan wordt er altijd wel wat gegooid,
soms wel een uur lang en maar blijven halen die gekke bal of dat poezenbedje,
gespeeld of geknuffeld.
Het verbaasd me gewoon dat ze zo makkelijk zijn en geen eisen stellen,
maar gewoon altijd lijken te genieten van alles....
En ook hun energie kunnen handelen/doseren/bewaren, want ze kunnen ook uren wandelen en rennen.


Naast Simon is Lukas gek op nog 2 dingen: balletjes en botjes,
hij wordt echt zoooo enthousiast van allebei!
Als je Lukas ziet en hij speelt niet met Simon (wat al een wonder is) dan heeft hij óf een balletje óf een botje in zijn bek
en daar kan hij eindeloos in zijn eentje mee spelen.

Uren en uren kan ik doorgaan met vertellen over hem, hij is een hele bijzondere Havanezer vinden wij
en we zouden echt geen dag meer zonder hem kunnen of willen.

Hij is, samen met Simon uiteraard, echt een verrijking van ons gezin
en iedereen houdt dan ook zielsveel van deze twee stoere mannen.

Bodegraven, december 2009

GALLERY