Sinds een half jaar hebben we een Havanezertje en omdat we helemaal gek zijn van dit kleine rakkertje,
vind ik het leuk om iets over hem te vertellen, maar dan wil ik eerst beschrijven hoe we aan Tom gekomen zijn.
8 Jaar geleden stierf onze vorige hond Vondel, een bastaardvondeling, op 15-jarige leeftijd;
een half jaar later ging onze Heilige Birmaan hem achterna.
We stonden net op het punt naar een flat te verhuizen en hadden met de inrichting natuurlijk rekening gehouden met onze huisdieren,
maar we trokken dus maar met z'n tweetjes in de flat.
We misten die twee ontzettend, maar omdat we niet meer de jongsten waren en nog wat wilden reizen enz. besloten we toch geen huisdier meer te nemen.
Bovendien onze Vondel was niet te vervangen, dat was zo'n lieve, gemakkelijke, intelligente hond.
Zo vind je er geen één meer, dachten we.
En zo gingen de jaren voorbij.
Bij mij bleef altijd het gemis van een hond.

Begin dit jaar dacht ik: ik koop weer eens een boekje over honden en kijk eens op internet in de hondenencyclopedie.
Toen ook nog naar een hondententoonstelling met mijn man.
Mijn kinderen zeiden: " Volgens ons wil jij weer een hond".
Zelf was ik me er toen nog niet zo bewust van, maar toen mijn man ook nog zei:
"Als je dan een hond wilt, moeten we het nu doen, anders zijn we echt te oud",
was ik niet meer te houden en begon alles te lezen over kleine honden.
Ook nog zoeken bij de asiels, maar het was toch moeilijk daar een hondje te vinden, dat aan al onze wensen voldeed.

Kortom het moest een Havanezer worden, nooit eerder van gehoord en nog nooit gezien,
maar hij voldeed wel aan al onze wensen.
Langharig misschien een probleem? "Nee hoor", zei m'n man:
"ik vind dat borstelen wel leuk".
Ja en toen begon het; fokkers bellen!
En één van de eerste nestjes kwam bij Mirabell en René, waar wij waarschijnlijk wel een kans op een hondje hadden.
Ontzettend spannend.
Het nestje was er, maar wij waren op dat ogenblik in het buitenland, dus moesten mijn dochter met man maar gaan kijken.
En hoewel alles nog piepklein was, viel vooral mijn schoonzoon al direct voor Tom.
Na een aantal weken gingen we zelf.
Kiezen was er niet bij, want wij hadden ons het laatst aangemeld, dus we moesten maar afwachten.

Toen we bij Mirabell en René kwamen, was het daar direct een hele vrolijke boel met al die hondjes en dan nog dat kleine grut.
Ze waren nog wel langhariger dan ik dacht, maar wel erg leuk en innemend.
De kleinste vond ik allemaal aandoenlijk en ik wilde me bewust niet op één speciaal hondje richten omdat ik toch geen keus had,
maar achteraf zei mijn man dat Tom hem wel bijzonder aanstond.

Weer een paar weken wachten en toen was het moment van kiezen daar.
Wij zaten behoorlijk in spanning en hoopten toch zo dat dat kleine zwart-witte mormeltje voor ons zou zijn
en ja hoor, na een behoorlijk enerverend uurtje had ieder z'n keus gemaakt en bleef het zwart-witte "overschotje" voor ons.
Wat waren we blij. Na 2 weken gingen we hem ophalen.

Na een hartroerend afscheid van Mirabell, René en de hondenfamilie ging hij mee in de reismand met daarin een knuffelhond.
Ik zat naast hem op de achterbank, deurtje van de reismand open.
Tom was ontzettend druk, niet tot rust te brengen, maar na een uurtje viel hij toch in slaap en sliep door ook toen we in de file stonden.
3 Uur later waren we thuis.
Gelijk de boel verkennen, wat eten, netjes buiten plasje doen en toen naar bed (reismand) in de slaapkamer, zoals Mirabell had aangeraden.
Eventjes piepen, toespreken en dan de hele nacht doorslapen dicht tegen z'n knuffel aan.
Is het geen wonder?
Makkelijker had ik het me niet kunnen denken.
Overdag om het uur naar buiten en binnen een paar weken was hij ook zindelijk.
Wel hadden we een kattenbak met zand staan (nog steeds) en ook die werd regelmatig en nu nog af en toe gebruikt.
De knuffelhond was en is z'n grootste en liefste speelkameraad.
Hij stoeit en knuffelt er van het begin af mee als met z'n broertjes en zusje.
De eerste tijd stond helemaal in het teken van de hond, maar dat gaf direct al zoveel plezier.
Zoveel aandacht van mensen en verwondering over zo'n leuk hondje.

Als we wat verder wilden wandelen ging hij mee in een boodschappenkarretje. Ook dat gaf veel bekijks.

We hebben direct alles al met hem gedaan, overal mee naar toe genomen, kennis laten maken met andere honden, kinderen, de poezen van mijn dochter enz.
Ook hebben we hem in de 2e week al even alleen gelaten. En het ging allemaal van een leien dakje.
Het is een feest om Tom in huis te hebben.
Hij is zo vrolijk, levendig en vrij gezeglijk.
Wel moesten we hem wat harder toespreken om hem te laten gehoorzamen, want hij heeft een behoorlijk eigen willetje.


Het liefst speelt hij met z'n knuffel, oude sloffen, z'n piepbeestjes
en 's-avonds als we TV kijken, springt hij naast me op de bank en probeert met z'n speeltjes onder mijn kin te duwen de aandacht te trekken.
Maar als de TV erg interessant is, gaat hij er praktisch onder zitten om maar niets van het beeld te missen.


Maar het allermooiste is toch het pikken van allerlei dingen en dan proberen te verstoppen, schoenen, sokken, stofdoeken, doosjes.


's Morgens probeert hij de stofzuigermond er af te trekken en als het dan lukt, er heel hard mee wegrennen.
Schoonmaken van het bad bv. is ook zoiets leuks, sponsjes en werkdoekjes zijn in no time verdwenen.

Trouwens in bad gaan staat hem ook wel aan en dan lekker aan de kraan lurken.

Van de week probeerde hij zelfs het bad in te springen.
Laat ook geen papiertjes slingeren, want niets is veilig voor hem.
Sinds Tom in huis is, is het hier erg netjes geworden, want we kunnen niets meer op de grond laten liggen en ruimen alles keurig op.
Buiten is het ook een feest met hem.

Hij schiet met iedereen op en iedereen is gek op hem.
In de flat waren de bewoners eerst wat sceptisch over de komst van een hond, nu willen ze hem niet meer missen.
Laatst vroeg m'n man:
"hebben we ooit zo'n leuk hondje gehad?"
En daarmee is alles wel gezegd.

We kunnen ons het leven zonder Tommy niet meer indenken. We genieten iedere dag van hem!

Hij houdt ons jong.

Mary Kok
Engelen, december 2005