MUCHO BRAVO
VOOR ALTIJD IN ONS HART

KIMBRIEL'S STARLET DE LA ROUGE

"USA"
18/02/1993 - - - 18/09/2009
Onze Usa is niet meer....
Je denkt er elke dag rekening mee te houden dat het zomaar ineens afgelopen kan zijn. Zo'n broos oud hondje is kwetsbaar en er kan ieder moment zo maar iets fout gaan in zo'n lijfje. Je weet dat wel, maar als dat dan op een dag onverwacht en héél plotseling gebeurt, kun en wil je het eerst haast niet geloven. Temeer daar het de laatste tijd juist zo goed met haar ging. Ze was alert en vrolijk, ons trainen was een taak die ze steeds serieuzer op zich nam, en ze "deed" regelmatig haar rondje tuin. Mirabell riep dan ook bijna dagelijks dat ze de 17 "makkie" zou halen. René bleek daar toch helaas iets realistischer in te zijn.
De avond voor de dag dat we haar hebben moeten laten inslapen, leek ze zich ineens niet zo lekker te voelen. Maar nog niet in die mate dat we ons ernstig ongerust maakten. De volgende ochtend reageerde ze echter nauwelijks toen we beneden kwamen. Ze bleef stilletjes liggen, tilde slechts een klein beetje haar hoofdje op en bleek niet goed meer zelf overeind te kunnen komen. Ze kon ook nauwelijks nog lopen. Eerst maar even kijken of ze nog wat eten wilde. Ja hoor, gelukkig wel, maar niet zoveel als normaal en ook niet van harte. Dan wil je even aankijken of ze na het eten en haar dagelijkse pijnstiller en hartpilletje weer wat opknapt. Al snel bleek van niet. Dus op naar de dierenarts. Om 14.00 uur konden we daar terecht, niet in de kliniek om de hoek (dan hadden we tot 's avonds moeten wachten), maar wel in de dependance in Emmen. Het was ook de dierenarts niet duidelijk wat ze zou kunnen hebben, maar ze vond haar toch niet zo slecht eraan toe zijn. Samen met de dierenarts kwamen we tot twee opties, Usa zou een lichte hernia opgelopen kunnen hebben en de tweede (maar niet erg aannemelijke) was dat ze een acute baarmoederontsteking zou kunnen hebben. In de dependance van de kliniek is geen echoapparaat en dus kon er geen echo van haar baarmoeder gemaakt worden. Omdat ze van de 2de optie ook niet de verschijnselen had die daarbij horen, gingen we voor optie 1. En dus kreeg ze een prednison injectie en we kregen prednison pillen mee naar huis. Van die prednison injectie zou ze zich snel aanzienlijk beter moeten gaan voelen. Maar eenmaal weer thuis, ging ze liggen en kwam niet meer van haar plaats. Als we haar buiten neer zetten, bleef ze ongelukkig staan en liet ze haar hoofd hangen. Haar ogen werden steeds doffer, ze reageerde nergens meer op, wilde ook niet drinken, en ze zakte weg in zo'n diepe slaap dat het bijna comateus leek. Dus weer de dierenarts gebeld en gezegd dat het steeds slechter ging en dat we toch een echo van haar buik wilden laten maken. We konden er 's avonds pas om 22.00 uur terecht. Gelukkig leed Usa geen pijn. Als ze pijn had, was dat altijd direct aan haar te merken, dan begon ze te bibberen en wisten we gelijk dat ze ergens last van had. 's Avonds wilde ze toch ook nog wel een klein beetje eten. En gek genoeg geeft je dat dan toch weer wat hoop. De dierenarts schrok zich een ongeluk toen we binnen kwamen met haar en kon haast niet geloven dat ze in die paar uur zo achteruit gegaan was. Haar tandvlees was bleek, en haar pols die 's middags nog behoorlijk krachtig was, was nauwelijks meer te voelen. Op de echo was direct te zien dat er van alles mis was. En dus was het moment aangebroken dat we Usa moesten laten gaan. Ze is heel snel en rustig ingeslapen.
We hebben haar mee naar huis genomen en de volgende dag op een mooi plekje in de tuin, vlak naast haar zoon Willy, begraven.
Op haar grafje staat een solarlampje, zodat er altijd als het donker wordt een lichtje voor haar brandt.
We realiseren ons dat ze een heel mooie leeftijd heeft bereikt, en dat we ons gelukkig moeten prijzen dat we maar liefst 16 jaar en 7 maanden van haar hebben mogen genieten. De aanvaarding is er echt wel, maar het verdriet en het gemis zijn er niet minder om! Nu ze er niet meer is, merk je pas dat je altijd bewust maar óók onbewust met haar bezig was, haar extra goed in de gaten hield, en altijd bij alles rekening hield met haar.
En steeds maar weer komt die droevige weemoedige gedachte naar boven, "nooit meer!....", tig keer per dag. Nooit meer al die fijne, leuke, grappige, ontroerende, mooie momenten met onze Joesje. Nooit meer die ontzettend lieve ogen die je zo aankijken dat je ervan smelt. Nooit meer heerlijk knuffelen. Nooit meer een hartverwarmende begroeting. Nooit nooit nooit meer!!….Het is moeilijk en het verdriet moet slijten. Dat heeft tijd nodig.
Wat blijft zijn de vele mooie herinneringen, die we de rest van ons leven zullen koesteren.

Dag lieve, eigenzinnige, slimme, sterke, dappere, grappige, prachtige Usa.
We houden van je, we missen je meer dan woorden kunnen zeggen en we zullen je nooit vergeten.

LEES HIER MEER OVER USA


10 maart 1997---- OYE CHICO RUMBERO----2 maart, 2009
"CUBY"
We hebben Cuby twee maart 2009, een week voor hij twaalf zou worden, moeten laten inslapen. Het was moeilijk hem te laten gaan, maar wel noodzakelijk om Cuby onnodig lijden te besparen. Hij had een hartkwaal, waar hij niet van kon genezen en is vredig in onze armen gestorven. Wat blijft zijn dierbare herinneringen aan het liefste en aanhankelijkste hondje dat ik ken. We zullen heel vaak terug denken aan hoe hij naar ons toe kwam rennen als we hem bij ons riepen, met zijn haren wapperend in de wind, een genot om naar te kijken. Precies de Havie die op de postzegel staat. Als hij naast me liep, duwde hij om de paar stappen zijn snuit tegen m'n been en keek dan vol verwachting naar me op en was blij met een aai of een knuffel. Ik denk ook terug aan hoe hij Blits de baas was, met alleen zijn blik, terwijl ze het zo heel goed konden vinden met elkaar. Nooit hebben ze ruzie gehad en ze waren toch acht en een half jaar constant bij elkaar. Blits mist hem ook en is veel stiller dan anders. Probeert mij ook te troosten met m'n verdriet. Cuby was jaloers als er andere honden bij mij in de buurt kwamen. Dat liet hij dan ook goed merken. Na heel boze blikken en wat gegrom begrepen ze dat en lieten het verder uit hun hoofd te dicht bij me te komen. Het was ook een prachtig gezicht hem door de kamer te zien dansen met Blits en achter elkaar aan te zien jagen. Hij was een heel gehoorzaam hondje en goed opgevoed door Mirabell en René. Ik ben ze nog steeds dankbaar dat we zolang voor Cuby hebben mogen zorgen. We missen hem erg, maar kijken terug op een feestje dat acht en een half jaar heeft mogen duren en wie maakt dat nu mee? Tenzij je een Havie in huis hebt zoals onze Cuby. Hij heeft ons leven mooier gemaakt en we zullen hem in liefde herinneren. "OYE CHICO RUMBERO", hij deed zijn naam eer aan.
Ria Ten Hove.
Reeuwijk

We herinneren ons nog als de dag van gisteren hoe we Cuby na zijn lange reis van Cuba naar Nederland van Schiphol afhaalden. Wat waren we blij met hem! Een "echte" Cubaanse havanezer! Een droom die waarheid werd. Cuby was een allerliefst en aardig hondje. Hij paste zich razendsnel aan, en liep dezelfde dag hier rond of het nooit anders geweest was. Hij was direct dikke vrienden met onze Willy, die hij aanbad tot op de dag dat hij naar Ria en Jan ten Hove vertrok. Wat had Cuby het moeilijk elke keer als een van de teefjes hier loops was. Hij weigerde dan soms dagenlang elk voedsel en werd broodmager. Verder gedroeg hij zich voorbeeldig. Maar omdat dit zo niet langer kon, hebben we besloten hem bij Ria en Jan te plaatsen. De beste beslissing die we voor hem konden nemen, want een beter huis dan bij hen had hij nooit kunnen krijgen. Bedankt Ria en Jan dat jullie Cuby zo'n fantastisch leven gegeven hebben!
Dag lieve Cuby, we zullen je nooit vergeten!
LEES HIER MEER OVER CUBY




A Maiden Effort's Incredible GoGo
"GOGO"
1993 --- 2008

Gogo was onze tweede Havanezer.
Met haar heeft René gehoorzaamheidswedstrijden op landelijk niveau gelopen.
Ze vond het geweldig om te doen en presteerde dan ook heel goed.
Het eerste jaar werd ze geselecteerd voor de Nederlandse Kampioenschappen.
Helaas kon ze niet deelnemen, omdat ze drachtig was van haar eerste nestje.
Koosje, Koseboos, Kokelenootje, ze luisterde naar alle "koosnaampjes" die we haar gaven.
GoGo was een "alphateef" in hart en nieren, een echte regelaarster,
en af en toe was dat wel eens wat lastig in de roedel.
Ze was super intelligent, slim, een kletskous,
en bovenal.....helemaal balletjesgek.
Haar roze piepballetje was haar favoriete speeltje,
en tot op het laatst, op hoge leeftijd, kon je haar nog wakker maken voor een spelletje apporteren.
GoGo heeft drie nestje gekregen, met in totaal 9 pupjes.


In 2000 ging ze bij Aly, Jan en Claudi Nijhof wonen.
Daar kreeg ze meer aandacht dan wij haar konden geven,
hoefde ze niet meer zoveel honden "in het gareel" te houden,
want dat vond ze toch een belangrijke taak in haar leven,
en ze genoot dan ook nog 8 jaar volop van het afwisselende leven dat zij haar gaven.
GoGo overleed op bijna 16 jarige leeftijd na het eten van mest dat besmet was met landbouwgif.
Een enorme schok en een groot verdriet voor ons allemaal.

Aly schreef het volgende over GoGo:
Ze is er niet meer!
Onze Go-Go is overleden op 4 september 2008.
Ze is 15 jaar en 9 maanden oud geworden.
Ze betrad de "eregalerij" der oudjes van de Havanezer Club Nederland en stond op de eervolle tweede plaats. Een prachtige plaats, waar we zeer trots op waren. Maar je beseft dat het een erg kwetsbare plaats is en je probeert je er op voor te bereiden dat ze de langste tijd in ons midden is geweest. En dan gebeurt het toch nog heel onverwachts. Na een paar dagen ziek te zijn geweest hebben we haar toch nog moeten laten inslapen.

Go-Go, oftewel Koosje of Koseboos of Kokelenootje kregen we "cadeau" toen ze 7,5 jaar oud was.
En ze was écht een cadeautje.
Vanaf de eerste ontmoeting met haar was daar die klik! Zij en ik waren een spannetje. We hoefden elkaar maar aan te kijken of we wisten van elkaar wat we bedoelden.
Ze was zeer intelligent en dapper. Had graag alles onder controle en regelde haar zaakjes vanaf een hoger gelegen punt in de kamer. Ze was de "leading lady " van haar roedeltje en had mij als haar meerdere geaccepteerd, doch vond het zo nu en dan nodig mij bij te staan bij opvoeding van de andere honden binnen onze club. Dat zijn de andere twee vaste honden en de tijdelijk bij ons wonende vakantie-hondjes. Als ze maar even dacht dat één van de andere hondjes mijn commando niet snel genoeg opvolgde, dan stoof ze er op af en gaf ze ze te kennen dat het toch echt wel tijd werd om naar mij te luisteren. Nadat ze hen dan een reprimande had gegeven, kwam ze terug lopen, keek me aan van "zo nu weten ze het wel", en ging dan weer op haar plaats.
Ze was mijn maatje. In moeilijke periodes was ze er altijd! Troostend, lief, en soms lokte ze mij om een spelletje zodat ik even op andere gedachten kwam. En luisteren??? Ze luisterde altijd!! Ze was wel eens stout... maar je kon nooit echt boos op haar worden. Dan waren haar ogen er weer die dan spraken in de trant van quot;ach maak je niet druk, ik kom toch wel weer terug!" Of..."nou ik had zo'n honger, dat stukje kaas kon ik echt niet op de tafel laten staan".
Ze was niet wat je noemt een schoothondje. Wel mocht ze graag naast je liggen, tegen je aan. Maar als ze ook eens op schoot wilde, dan moesten de andere honden plaats voor haar maken. Dan was het ......"de baas en ik!!"
Ze was een trotse hond. We hebben haar plaats in de roedel altijd gerespecteerd en dat wist ze. Dat sterkte haar. Tot het laatst toe is zij de hoogste in rang geweest en dat waardeerde ze erg. Wel liet ze soms de teugel vieren en mochten de andere hondjes meer dan anders. Hoe ouder ze werd , hoe vaker dit voor kwam. Ze werd veel milder en eindelijk kon ze relaxed door het leven gaan.
Ze was dol op bal spelletjes en ze kon het heel lang volhouden . Apporteren, verstoppertje, krachtmetingen enz. ze vond het prachtig. En ze had een vakantie-vriendje! Buddy kwam op vakantie en later vaak eens op visite . Ze was meteen zeer gecharmeerd van hem. Hij mocht met haar balletje spelen en vooral samen spelen was voor haar een feestje. Je hoefde zijn naam maar te noemen of ze stoof naar de voordeur om te kijken of hij er al aan kwam.
Go-Go was naast dat ze lief, intelligent en speels was, een hond met een heel speciaal karakter. Go-Go liet je nooit in de steek, ze liet jou in je waarde en we lieten haar in haar waarde. Ze zou, op één dag na, acht jaar bij ons zijn.
We kregen haar cadeau, maar elke dag was weer een cadeautje om samen met haar door te mogen brengen.
Wie krijgt er nu 2920 cadeautjes in zijn leven? We zijn Rene´ en Mirabell heel dankbaar dat ze haar aan ons hebben toevertrouwd.
Maar nu moeten we haar missen en dat doet pijn.... vreselijke pijn!

Dag lieve , lieve Koosje.
Bedankt voor.....ALLES.

Aly, Jan en Claudi Nijhof



Silverdale's Traveler's Chick
"SISSY"
1994 --- 2003
Sissy importeerden we uit Amerika.
Ze was een heel zachtaardige, ontzettend lieve, makkelijke, sterke, gehoorzame en vrolijke hond.
Ze wilde het je altijd naar de zin maken
en was altijd dankbaar;
met elke aai, met een heel klein beetje aandacht was ze al blij, en dat liet ze merken ook.
Heel haar lichaam kwispelde mee met haar staart, die als een propeller in de rondte draaide.
Sissy heeft drie nestjes gekregen, met in totaal maar liefst 25 pupjes (9, 8 en 8).
Ze kreeg haar nestjes met het grootste gemak en was een supermoedertje voor haar kroost.
Haar lieve, zachte karakter heeft ze aan haar kinderen door gegeven,
zo ook aan haar twee prachtige dochters die we van haar hielden, Spekkie en Turbo.
Sissy ging ook bij Aly, Jan en Claudi wonen, drie maanden nadat ze GoGo hadden gekregen.
Ze konden het altijd goed vinden samen,
GoGo miste volgens Aly een "maatje"
en dus hebben we ze "herenigd"
Ondanks dat Sissy een dijk van een hond was, ijzersterk en nooit een dag ziek geweest is in haar leven,
is ze op slechts 9-jarige leeftijd gestorven aan trombocytopenie.
Na vijf dagen van alles geprobeerd te hebben om haar te redden,
bleek dat de medicijnen en bloedtransfusies niet aansloegen
en hebben Aly en Jan samen met ons besloten haar te laten gaan.
Verslagen en vol ongeloof bleven wij achter.

Aly schreef het volgende prachtige gedichtje voor Sissy, recht uit haar hart:

Sissy

Mijn allerliefste hond,
met ogen zacht en rond.
Mijn lieve, lieve vrind,
zo trouw, zo fijn gevoelig.
Ik mis mijn lieve hondenkind.
Jouw lijf zo zacht en warm,
jouw blijdschap was zo puur,
Ik mis jouw lieve ogen,
Ik mis jou ieder uur.



Quirina van het Vogelpark
"FRANJA"
1992 --- 2003

Franja was onze eerste Havanezer.
Ze was een mooi hondje met een prachtige spierwitte glanzende vacht.
Franja was heel lief, maar snel nerveus en ze kon dan ook niet tegen veel drukte en lawaai.
Kinderen vond ze griezelig, en ze wilde dan ook niks van ze weten.
Ze had dus niet echt het juiste Havanezer temperament.
Omdat we niet goed wisten of dit gekomen was door de geringe socialisatie die ze gehad had,
plus dat we haar pas kregen toen ze al ruim drie maanden oud was,
of dat het dit gewoon haar temperament was,
hebben we toch twee nestjes met haar gefokt, met twee verschillende vaders.
Ook de vele bezoekjes bij haar pupjes kon ze niet echt waarderen,
en om deze reden hebben we haar dan ook na haar tweede nestje laten steriliseren.
Toen we kennis maakten met een hele lieve mevrouw, hebben we Franja bij haar geplaatst in 1996.
Daar had ze niet zoveel drukte,
geen kleine kindertjes op bezoek
en genoten haar bazinnetje en zij volop van elkaars aanwezigheid en wederzijdse liefde.
Franja is overleden aan een hersenbloeding.


IN LIEFDEVOLLE HERINNERING, ONZE QUEENIE



"LUCKY"
Wij vonden Lucky in 1994 doodziek en sterk vermagerd in het bos, tijdens een wandeling met onze Queenie.
Natuurlijk hebben wij hem mee naar huis genomen,
samen met Queenie in de auto.

Ze waren direct dikke vrienden!
Lucky was een superleuke kat, die het met al onze Havanezers goed kon vinden en het prachtig vond met ze te spelen.
Ook was hij altijd te vinden bij onze pupjes.
Ons verdriet was groot toen hij in 1999 dood gereden werd bij ons voor de deur.
Dit was de derde keer dat ons dat overkwam,
en na Lucky hebben we dan ook besloten geen poes meer in huis te nemen.
We missen het hebben van een kat wel,
ook omdat poezen en Havanezers zó leuk samen gaan.
Het verdriet en de schok was elke keer echter zo groot
dat we het niet langer aan konden om nog eens zo'n plotseling verlies mee te moeten maken.




"SMOKIE"
1984 --- 1993
Smokie was extra bijzonder voor ons, omdat hij bij ons kwam na het overlijden van Mirabells vader.
Hij was een echte "babbelkat", en vertelde hele verhalen.
Hij werd een half jaar nadat onze Vlekkie dood gereden was, op klaarlichte dag ook het slachtoffer van het verkeer.
Het heeft héél lang geduurd voor we over het verlies van onze Smokie heen waren.


"VLEKKIE"
1991 --- 1993
Vlekkie kwam in 1991 bij ons, nadat de dierenbescherming een huis ontruimd had,
en er dringend een aantal poezen en honden geplaatst moesten worden.
De keus was snel gemaakt!

Onze Golden Retriever Queenie ontfermde zich meteen over Vlekkie,
en vanaf het eerste moment waren ze onafscheidelijk.
Hij was een heel wild katje, dat allerlei capriolen uithaalde
en zelfs over de nok van het dak wandelde.
Begin 1993 werd hij dood gereden, nog maar twee jaar oud.
We waren in shock
en het gemis was groot.
We hebben het nog steeds af en toe over alle grappige, rare, leuke dingen die hij uithaalde.



"ARAB"
1977 --- 1995
Arab hebben we uit het asiel gehaald toen we nog in Amsterdam woonden.
Hij was toen 8 weken oud.
Hij was een schuw katje en is dat altijd gebleven.
Voor ons was hij echter heel erg lief,
en hij lag vaak en graag op schoot.
Van alle andere mensen moest hij niets weten.
Toen we verhuisden naar Drenthe, bleek hij een fantastische muizenvanger te zijn.
Arab ging het liefst in de stilte van de nacht op stap.
Hij was de enige kat die we dat toestonden.
Arab was 18 jaar toen hij zoveel last van zijn nieren kreeg dat we hem moesten laten inslapen.



"POEZEKOP"
Poezekop was onze eerste poes.
Poezekop kwam in 1976 bij de school waar René les gaf aanlopen,
ziek en sterk vermagerd.
Niemand wilde zich over haar ontfermen, en dus heeft René haar mee naar huis genomen.
We weten niet hoe oud ze toen was,
maar ze was toch minstens twee, en waarschijnlijk ouder.
Poezekop hoorde helemaal bij ons,
ze ging zelfs altijd mee met vakanties.
Ze genoot met volle teugen van de vrijheid die ze kreeg
toen ze met ons mee verhuisde naar Drenthe.
In 1994 was ze "op" ,
en hebben we haar in moeten laten slapen.