En toen was het zover, ik mocht mee naar Rotterdam.
De autorit van bijna drie uur vond ik maar niets.
Ik wilde wandelen, maar dat mocht helaas niet.
In Rotterdam aangekomen, ging ik eerst naar oma om te laten zien hoe mooi ik was.
Daar wachtte mij een grote verrassing. Er liep een hele grote Golden Retriever daar binnen.
Dat vond ik helemaal super en ik hing gelijk in haar poten.
Helaas mocht dat niet.
Er werd mij verteld dat ze al vijftien jaar was en dat ik voorzichtig met haar moest zijn.
Jammer hoor!!!

In mijn eigen huis aangekomen, werd ik niet zo vriendelijk onthaald door twee katten, Karel en Sammy.
Ze moesten helemaal niets van mij hebben en maakten rare geluiden zodra ik in de buurt kwam.

Het vrouwtje (Josina heet ze en mijn baasje heet Pervil) had ook nog een andere verrassing; een bench!!!
Nu herinnerde ik mij die van Mirabell nog, en daar had ik er al een vreselijke hekel aan.
Stond er hier weer zo'n ding. Die nacht heb ik mijn stembanden eens goed getraind!
Josina had gelezen in alle boekjes dat puppies het janken en blaffen ongeveer een half uurtje volhouden.
Ik heb het record verbroken, na vier uur janken was ik pas moe genoeg en ben ik gaan slapen.
Om na drie uur weer wakker te worden en weer verder te gaan.

Op het incident van de bench na vond iedereen mij geweldig.
Ik kon al netjes aan de riem lopen en heb maar een paar keer een plasje in huis gedaan.
Ik wilde heel graag een goed pupje zijn.
In Rotterdam is het altijd druk en er zijn veel hele grote honden.
Helemaal nergens was ik bang voor en geen hond was mij te groot.

Toen ik 8 maanden was, maakte ik nog steeds een drama van mijn bench.
Ik werd er steeds banger van en op een gegeven moment wilde ik er zo graag uit dat ik probeerde een gat in de bodem te maken.
Als het vrouwtje dan thuis kwam, was ik helemaal uitgeput en stond het schuim op mijn bek van de inspanning.
Toen heeft het vrouwtje besloten om mij eruit te laten, als ik maar beloofde niets kapot te maken.

In de afgelopen jaren zijn de katten langzaam maar zeker aan mij gewend.
Met Karel mag ik altijd spelen, hij is mijn grote vriend.
Soms gaat hij op de grond liggen en dan sleep ik hem zo aan zijn nekvel de kamer door.
En knorren dat hij dan doet.
Ook in de buurt en in het park waar ik veel kom, heb ik een hoop vriendjes.
Ik heb inmiddels geleerd dat ik niet op iedere hond af mag gaan en luister goed naar mijn vrouwtje.
Toen ik jonger was, huppelde ik naar iedereen toe omdat ik dacht dat iedereen net zo lief was als ik.
Ik ben toen een paar keer bijna gebeten en heb inmiddels geleerd dat het niet zo'n goed idee is.
De laatste twee maanden durf ik ook terug te grommen wanneer ze een beetje brommen naar mij, maar vechten doe ik niet.

Mijn vrouwtje werkt vier dagen in de week. Dan gaat ze om 7 uur 's ochtends weg en is rond vier uur weer terug.
Voor ze weg gaat, gaan we altijd samen een half uurtje lopen zodat ik even mijn benen kan strekken.
Omdat ik zo lang natuurlijk niet alleen kan zijn, komt mijn oma me altijd halen om kwart over tien.
Ik weet het precies en zit dan altijd al op haar te wachten.
Zodra ik haar remmen van de fiets hoor, ga ik alvast kwispelen.
Meestal ga ik drie dagen in de week naar opa en oma en ben ik één dagje bij Pervil, mijn baasje.
Hij moet vaak in het weekend werken en is dan doordeweeks een dagje vrij.
Dan gaan we altijd leuke dingen doen samen, zoals wilde spelletjes en zwemmen in het park.
Ik ben dol op zwemmen.
We gaan ook regelmatig naar Scheveningen om in de zee te zwemmen.
Dan moet ik wel oppassen dat ik niet weg waai.
Vaak gaan we dan ook wat eten en lig ik netjes onder de tafel totdat we weer weg gaan.

Het vrouwtje zegt dat ik erg verwend ben.
Ik mag altijd bijna overal mee naar toe.
Op visite bij familie en vrienden, en inkopen doen bij het tuincentrum bijvoorbeeld.
Alle winkeliers in de buurt kennen mij wel.
Ik vind alles leuk, zolang ik maar mee mag.
Alleen aan winkelen in de stad, de markt en boodschappen doen, heb ik een hekel.
Dan mag ik ook niet mee.
Naar de bakker en de bloemenboer vind ik wel leuk.
Ik kan heel netjes voor de deur wachten.
Ook naar de dierenwinkel gaan, vind ik erg leuk; dan mag ik altijd iets lekkers uitzoeken.

Mijn grote vriendin Donja ( de Golden Retriever van mijn oma en opa) is helaas in maart 2004 overleden.
Daar was ik best een beetje verdrietig van.
Het was heel raar dat ze er opeens niet meer was.
Omdat we het maar stil vinden en ik niemand meer heb om mee te spelen, komt er in december een puppie.
Een chocolade bruine labrador.
Daar heb ik heel erg veel zin in.
Nu wil mijn vrouwtje ook nog even wat vertellen.

Nog een laatste woordje over Timo. Zoals iedereen vinden wij ook ons hondje de liefste en de knapste.
Er gaat geen dag voorbij zonder dat wij een paar keer om hem moeten lachen.
Timo is een vrolijk en enthousiast hondje, dat altijd in is voor een spelletje.
Hij luistert goed en heeft een makkelijk karakter.

Timo is een echte smeerpoets en vindt het heerlijk om zichzelf zo vies mogelijk te maken.
Lekker zwemmen, in plassen en door de modder rollen, en door zijn favoriet......eendenpoep!
In de winter lijkt het af en toe net een herfststukje.
Hij sleept werkelijk alles in zijn vacht mee wat hij onderweg tegenkomt.
Ik heb zelfs wel eens een lolly in zijn vacht gevonden.

Het enige minpuntje is dat hij heel erg aan mij gehecht is.
Een beetje te, vinden wij zelf.
Hij weet precies wat hij waar moet halen.
In het park is Pervil zijn grote vriend, die gooit altijd stokken en doet wilde renspelletjes met hem.
Ik kan ook wel stokken gooien, maar dat is toch een stuk minder interessant, aangezien ze een stuk minder ver gaan.
Hij is dol op mijn moeder en vindt het fijn bij haar te zijn,
maar aan het einde van de dag merk je dat hij het zat is en dat hij naar huis wil.
Het is dan ook groot feest als we hem aan het einde van de middag komen halen.
Als we op vakantie zijn, heeft hij heimwee, hij is dan een beetje triest en wil hij niet eten.

Verder is Timo de liefste hond van de wereld en zouden we niet weten wat we zonder hem moesten.