"USHKA"
Eig.: Anne Christa Hopman en Bert Brinkman

Op 12-2-2009 zaten wij op een terrasje in Maastricht, op vakantie, toen Mirabell belde. De puppedups waren geboren! Dus feest op het terrasje. Thuis gekomen kon ik niet wachten om de eerste foto's te gaan bekijken van het achttal. Merendeel verschillend van kleur en verder...tja waren het nog hele kleine pas geboren Havanezers. Maar met de week werden ze groter en steeds meer "hond". Met week 3 mochten we komen kijken en hoewel ik mij voorgenomen had om open en blank te zijn was er toch eentje die de voorkeur had. En dat bleef, week op week zagen we hem groeien en bleef hij "onze" pup. Toen uiteindelijk de datum waarop het officieel werd dat we mochten kiezen met behulp van Mirabell en René omdat zij toch het beste het karakter konden zien. Het werd inderdaad de pup die we vanaf het begin hadden gezien als ons schatje.

Week 8 naderde en ik kreeg "moeder bibbers". Tjonge het was ook zo'n tijd geleden dat we een pup hadden opgevoed en in ons huishouden was er een hoop veranderd. Ook was er nog een andere Havanezer in huis en zou dat goed gaan, want hij heeft het de eerste maanden van zijn leven moeilijk gehad en dat kunnen we nog steeds merken. Tevens was er ook een AC Witte Herder in huis als hulphond.

Anoki, Chester en Ushka

We kregen onze pup mee na nog wat praten en uiteraard de belofte dat we Mirabell en René op de hoogte zouden houden. Met bibbers zat ik daar, alsof we nog nooit een pup hadden gehad. Thuis gekomen kwamen er toch wat mensen kijken met kraampakketten en al. Iedereen was nieuwsgierig naar het hondje en naar de naam. Dat was even slikken voor sommigen… Mucho Bravo He-lush-ka Mănana. Een hele mond vol, maar de roepnaam werd Ushka. Velen waren stom verbaasd, een Havanezer is toch wit?? Eh, nee, toevallig hebben we een bijna witte Havanezer rondlopen, Anoki en onze helaas overleden Havanezer, Mucho Bravo Inya-he-yukan Stonehorn zijn witte Havanezers. Dus deze oneerbiedig gezegd, bonte koe, was iets wat tot heel veel gesprekstof leidde. Ook het feit dat hij nog kon verkleuren. Dat was maar raar!
Afijn, onze Ushka begon al snel veel te ontdekken en was absoluut niet bang voor Chester, de hulphond. Ik ben altijd nog zo vreselijk blij dat Ushka Chester heeft mogen meemaken.

In het begin droeg ik Ushka met de uitlaatbeurten naar het veldje in een buidel voor baby's. Een zeer aan te raden iets. Hij vond het heerlijk en hij kon op het veldje wat lopen en dartelen zonder dat hij al moe was. Op de terugweg kwam dat koppie dan ook weer trots uit de buidel en zo zag hij alles maar had ook bescherming van mij voor de "enge" dingen in het leven van een pup. Voor de tussendoor plasjes en de rest hadden we in de tuin een bak staan met zaagsel en krantenpapier erin. Gemakkelijk schoon te maken en voor later ook gemakkelijk weer af te leren.
In de auto hadden we al snel een stoffen bench neergezet, omdat het verplicht wordt dat de honden in de auto vast liggen. Dit vond hij ook erg aangenaam, hij had zijn eigen plekje en met remmen en optrekken ging hij niet door de auto, wat bij een pup die niet vastgehouden wordt gemakkelijk kan gebeuren.

Alles leek volgens het boekje te gaan, ja leek, want enkele weken later kreeg Ushka diarree. Maar dat hield ook weer op, om vervolgens weer te beginnen en zo ging het door. Na contact met de fokker, heeft hij iets gegeten uit de tuin? Heeft hij buiten op het veld iets te pakken gehad? Is hij op ander voer gezet en allemaal zulke vragen. Veel konden we beantwoorden, veel niet. Dus de dierenarts gebeld, de dierenartsassistente vond het zonde om te komen want het kost zo toch al genoeg, en raadde aan om enkele uren niets te geven, dan een dag karnemelk en zo opvoeren met elke dag wat erbij, witte rijst enz. Maar omdat Ushka al wat mager was, vond ik dat geen goed idee! Gelukkig was Mirabell het totaal met mij eens en ineens ging het ook weer wat beter met Ushka. Echter 's nachts was het hopeloos, ik weet nog dat ik erbij stond en dacht, er kon wel een troep wolven hier hebben gezeten, zo stonk het. De volgende dag was het weer goed. We kregen er wat van, wat moesten we hier nou mee?? Tegelijk hadden we grote zorgen om onze hulphond en hadden een afspraak staan voor hem een paar dagen later verder in het land. Maar Ushka begon ineens zo'n rare vieze ontlasting te krijgen dat ik alle alarmbellen die in mijn hoofd zitten aan het tingelen had. Die was niet meer iets om te wachten, dit moest nu! Dus een andere dierenarts gebeld, konden gelijk terecht en zij zei, dit lijkt heel erg op Giardia. (Mirabell had dat ook al geopperd!) Op wat? In de 19 jaar dat wij honden hebben, hadden we hier nog nooit van gehoord. We kregen medicijnen mee en een folder, en we moesten de volgende dag ontlasting inleveren. Dat was positief en Ushka kreeg de juiste medicijnen, we zagen hem met het uur opknappen. Wat heerlijk! Hij was altijd vrolijk en was al gauw omgedoopt tot Meneertje Vrolijk maar toen zagen we pas echt goed hoe hij toch erg veel pijn en ellende moet hebben gehad. Boos op de assistente die ons afgescheept had, maar toch heel blij met de nieuwe dierenarts. (Giardia, kunnen ze overal oplopen, zelfs van kleine kinderen, dus voor ons niet te herleiden waar de bron is geweest!)
Enkele dagen later kregen we weer een klap, onze geweldige Chester, onze hulphond, bleek hetzelfde te hebben als zijn baas. Een langzame verlamming in de ruggenmerg. Alleen Baas kon nog in een rolstoel, en bij hem gaat het heel langzaam, bij honden is het een sneller proces. Helaas hebben we 10 dagen erna afscheid moeten nemen van onze geweldige kanjer. Ushka, onze vrolijke Frans, sleepte ons erdoor. Zes hele mooie weken heeft hij mogen leren van Chester en dat is te merken!
Ze zeggen wel eens, geniet ervan want ze zijn zo groot, wel dat klopt helemaal. Ineens besefte ik, hij is zindelijk, weet al veel commando's, weet hoe het hier reilt en zeilt, en wat heel belangrijk is, hij heeft Anoki voor zich gewonnen. Samen maken ze de boel onveilig op een leuke speelse manier. We liggen vaak plat van het lachen, wat ze nu weer verzinnen. Door Ushka is Anoki ook veranderd in positieve zin. Samen, samen is hun motto.

En niet alleen Ushka heeft een bijnaam gekregen, ook ik. Ushka is erg aanhankelijk naar mij toe en zeer zeker in het begin, dus hier werd ik al gauw Mother Goose genoemd. Dat zoiets ook hele positieve gevolgen kan hebben is te merken.
Inya was een soort schaduw van mij, maar ook mijn gedachten. We stonden samen wel eens voor de kledingkast en zuchtten allebei tegelijk, wat moet ik vandaag nou aantrekken? Dat mistte ik, en ik vroeg mij af of het ook aan te leren zou zijn, niet alleen voor die kledingkast staan, maar ook meer. Op internet gekeken en gesprekken gevoerd met de mensen van de stichting waar Chester vandaan kwam. Zij raadden mij aan om contact op te nemen met Bultersmekke, ook een stichting voor hulphond maar net dat tikkeltje meer. Ik heb op een stout moment een mailtje gestuurd en toen ging het razend snel.
Ushka gaat samen met mij in opleiding voor seizure dog/ADL hulphond en psychische hulphond, het hele pakket in 1. Natuurlijk kan Ushka geen zware dingen doen, maar dat hoeft ook niet, als hij mijn sleutel kan oppakken ben ik al blij en zo gaan we verder dingen leren. Het is voor mij ook allemaal nieuw.
Seizure dog is om voortijd aanvallen van epileptische aard aan te geven, de hond gaat signalen herkennen van het baasje die hij/zij onbewust uitzendt voor een aanval aan. En psychische hulphond, tja voor sommige mensen is een drempel soms te hoog, maar met een hond erbij gaat het wel goed. En zie het verhaal aankleden, soms is een mens zo depressief of moe dat aankleden teveel is gevraagd, maar als de hond dan meegaat en meedenkt (?) dan is dat zeer zeker drempelverlagend om toch die stap te doen naar de kledingkast. Dit zijn maar voorbeelden, maar toch werkt het eigenlijk zo, iedereen kent wel de gezelligheid van een hond in huis. En dan een hond hebben met een stapje meer, dat is toch geweldig.

Ushka draait heerlijk in ons huis mee, zo zijn we dit jaar voor het eerst met een caravan op stap geweest, niet alleen wij hebben genoten, ook Ushka en Anoki. Rondom de caravan lopen, soms bij de moezel staan en onder toezicht uiteraard! Even lekker zwemmen. Caravan betekent wel voor de heren op bed slapen, want dit bed is veel lager dan thuis en dus kunnen ze er zo op. Dat is 's morgens grote pret. En ze passen zich heerlijk aan, aan het leven op de camping. Thuis gekomen gaan ze zo weer in het ritueel "thuis".

We hebben 1x in de achtertuin van vrienden gestaan, terwijl Anoki nog aan het wakker worden was, huppelde Ushka al bij de vrienden naar binnen en mijn vriendin vond het zo geweldig dat hij zo ontzettend vrolijk is, het was haar medicijn zei ze, in de dagen dat we er waren. Ze miste Ushka's begroeting 's morgens heel erg. Zij heeft hem ook de bijnaam Meneertje Vrolijk gegeven.

Heel spannend vind ik het om te gaan trainen met Ushka, niet bang dat hij het niet zal kunnen, maar snap ík het allemaal wel? Grijns!

Wordt vervolgd, zodra we wat lessen hebben gehad.
Anne-Christa
Assen, oktober 2009