Met de hakken over de sloot, of toch niet?

Jawel hoor! De kynologie heeft haar eigen "Jomanda". Fantastisch, ons eigen orakel. Het orakel is een man en heeft een naam.
Ik zal het maar verklappen. Ik heb het over onze bloedeigen grote roerganger, Gerard Jipping.
Let op: hier gaat de kynologie nog z'n voordeel mee doen!

Tijdens de (bijna) alles beslissende vergadering van de RvB komt Gerard uit de kast. Hij voorspelt dat na 31 oktober 2009
de wereld niet zal vergaan. Een pak van m'n hart, want ik zat al bijna in m'n ondergrondse kernbomvrije schuilkeldertje.
Veel vergaderaars zie ik opgelucht adem halen. Weer een probleem opgelost!

En hier blijft het niet bij. Het orakel ziet een "Task Force" die alle problemen gaat inventariseren en oplossen waar de leden mee
aankomen voor wat betreft de afschaffing van de "één-rasvereniging-per-ras-regel". En wat zo mooi is - volgens Gerard -
alle verenigingen kunnen meedoen aan de discussie. Ook de nieuwe, die nu mogen toetreden. Niemand hoeft zich meer
buitengesloten te voelen. Niemand kan daar meer over zeuren. De Task Force zal komen met voorstellen voor reglementswijzigingen
die de gesignaleerde problemen de nek om zullen draaien. Zo eenvoudig is het.

Was dat maar waar. Het verloop van deze vergadering doet nl. het ergste vrezen. In z'n inleiding, die naast het gebruikelijke
weerpraatje, ook nog wat andere onderdelen bevat, stelt onze voorzitter voor de voorgestelde reglementswijzigingen na een vragenronde
steeds af te sluiten met stemmen door handopsteken.

Nog nagenietend van de mededeling dat de wereld niet zal vergaan na 31 oktober wordt hier niet op gereageerd. Dom, heel dom.
Want wat blijkt, bij de behandeling en de daarop volgende stemming over de cruciale wijziging van het HHR artikel 6, gaat het helemaal mis.
De voorzitter van de Labradorvereniging geeft de voorzet. Hij is niet tegen meer rasverenigingen per ras, maar vindt wel dat er voor elk ras
maar één rasspecifiek fokreglement mag zijn. Zijn standpunt krijgt bijzonder veel bijval. De hele zaak dreigt uit de hand te lopen, althans
voor het bestuur. Met veel kunst en niet erg overtuigend vliegwerk weet Gerard toch te komen tot een stemming. Met handopsteking, dat wel.
En hier gaat het echt fout. De rode, groene en witte omhoog gestoken kaartjes, worden geteld. De uitslag is: 56 groen(=voor) 53 rood(=tegen)
en 8 wit(=blanco). Dat zijn samen 117 stemmen terwijl er 127 stemgerechtigde leden aanwezig zijn. Voelt u de bui al hangen?
Inderdaad, hij barst in volle hevigheid los. En hoewel ik als voorstemmer blij ben, heb ik er toch, net als de 53 tegenstemmers geen goed gevoel over.

Zij bewegen hemel en aarde om deze dubieuze stemming ongeldig te laten verklaren. Laten we eerlijk zijn. Bij een stemming met kaart-opsteken is
een telfoutje zo gemaakt. Wat is nu een verschil van drie stemmen. En dan ook nog 10 verdwenen stemmen. In mijn optiek had het bestuur er
verstandig aan gedaan zelf te komen het voorstel om deze twijfelachtige stemming over te doen, maar nu als hoofdelijke stemming.
Dat gebeurt echter niet. Met als gevolg veel emotie en geschreeuw en mensen die boos uit protest de zaal vroegtijdig verlaten.

Uit pure frustatie eist afgevaardigde Jur Deckers voor het volgende punt, dat er helemaal niet meer toe doet, een schriftelijke stemming.
Na veel geharrewar, er zijn geen stembriefjes, gaat men over tot een hoofdelijke stemming. Het punt wordt met een flinke meerderheid
aangenomen, ook omdat een aantal afgevaardigden de zaal al heeft verlaten.

Vervolgens wordt besloten alle volgende voornamelijk tekstuele wijzigingen in één keer te behandelen.
Voor de rondvraag is er slechts één gegadigde. Kortom, de zaak gaat uit als een nachtkaars.

Oh orakel, verzin een list. Want het zal me niets verbazen als de gang van zaken tijdens deze vergadering zich tegen het zittende bestuur zal keren.

René Woudman.