De soap die normdocument heet.
De soap rondom de certificering van fokkers en rasverenigingen werd door de Raad van Beheer in gang gezet.
Eerst met de pertinente weigering om fokkers te certificeren die niet waren aangesloten bij een erkende rasvereniging
(waarmee duidelijk werd dat het de Raad helemaal niet om het welzijn van rashonden ging, maar veel meer om het blazoen
van bij de Raad aangesloten verenigingen en fokkers wat op te krikken).
Daarna door de illusie te koesteren
dat met commerciële broodfokkers een gezamenlijk standpunt
richting politiek was te formuleren.
Commerciële broodfokkers zien geld in een teef, veel geld! Dat was
de Raad even vergeten in de euforie van “we gaan het deze keer
echt goed doen!”
Weet iemand wat ik me in hemelsnaam moet voorstellen bij een puppy mill
met 500 fokteven zoals de voorzitter van die fokkersclub schijnt te
runnen?
Hoe dan ook, de vraag is niet of zijn
fokteven geholpen zijn met een welzijnsparagraaf in een Algemene
Maatregel van Bestuur van het
ministerie van LNV, maar of het ethisch verantwoord is om 500 fokteven
op een kluitje te gooien om er vervolgens zoveel mogelijk puppies uit
te persen.
Proefdieren? Cosmetische industrie omdat de dames graag een dermatologisch getest smeerseltje op de wangen hebben?
Of voor de dierenwinkel naast de HEMA in Culemborg? (Ach, doet u die
kleine bruine maar met dat witte vlekje, die kijkt zo lief. Wat kost
ie?)
Wat wil je ook in een land waar we het vermoorden van 40.000 drachtige
geiten “ruimen” noemen dat in een vloek en een zucht kan
gebeuren,
nadat eerder al miljoenen varkens en koeien naar de destructiebedrijven werden afgevoerd wegens gezondheidsprobleempjes.
Eigenlijk niemand die zich daar verder zorgen over maakt, als de
kiloknaller maar kan draaien. Vijfhonderd fokteven in een puppy mill
wil ik graag
vergelijken met de bio-industrie waar zoveel mensen van zeggen te walgen.
Ik maak mij van mijn kant geen enkele
illusie meer dat de ethiek in de rashondenfokkerij ooit met
hoofdletters zal worden geschreven.
De onmacht van de georganiseerde kynologie om het welzijn van honden
behoorlijk te regelen, is weer eens meedogenloos aangetoond in deze soap
rondom het “normdocument.” Zo kan er de ene dag op dit
weblog staan: “bestudering normdocument hard nodig!” om de
volgende dag
plaats te maken voor: “normdocument nu al van tafel.”
’t Zou bijzonder op ieders lachspieren werken, als de realiteit
niet zo treurig was.
En de dames van de Kynologen Vakbond
waren zó hevig onder de indruk dat ze mee mochten praten met
grote broer, dat ze op slag vergaten waar
de loyaliteit van een fokkers vakbond ook alweer moest liggen. Een echte soap die voor de honden helaas bittere realiteit is.
Het zal me benieuwen welke draai er nu gemaakt gaat worden. Want draaien daar zijn we goed in.
Alles in het belang van het ras, dat spreekt vanzelf.
Johan Berends.